نقش هوش مصنوعی در حل و فصل اختلافات تجاری سازگاری حقوق تجارت بین الملل با الگوریتمهای پیش بینی کننده

هوش مصنوعی به سرعت در حال تغییر چهره حل و فصل اختلافات تجاری بین المللی است و از ابزارهای پیش بینی نتیجه تا صدور رای کاملا خودکار را در برگرفته است. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و رویکرد تطبیقی، میزان سازگاری الگوریتمهای پیش بینی کننده با قواعد بنیادین حقوق تجارت بین الملل به ویژه کنوانسیون نیویورک ۱۹۵۸ و قانون نمونه آنسیترال را بررسی کرد. یافته ها نشان داد که در حال حاضر تنها مدل هوش مصنوعی کمکی با تصمیم نهایی انسانی مانند تجربه سنگاپور و هنگ کنگ به طور کامل با قواعد موجود سازگار است و می تواند دقت، سرعت و کاهش هزینه را همزمان تامین کند. مدل های کاملا خودکار (مانند دادگاه های اینترنتی چین) هر چند در دعاوی کوچک داخلی موفق بوده اند اما به دلیل نقض اصول شفافیت، بی طرفی، حق اعتراض و الزامات امضای داور در سطح بین المللی قابل اجرا نیستند. پژوهش تاکید می کند که بدون اصلاح یا تفسیر گسترده کنوانسیون نیویورک پذیرش رای خودکار در دعاوی تجاری بزرگ فرامرزی ممکن نخواهد بود. در نتیجه پیشنهاد می شود مراکز داوری بین المللی در کوتاه مدت مدل ترکیبی را به صورت استاندارد بپذیرند و در میان مدت برای تدوین پروتکل یا الحاقی های جدید در کنوانسیون نیویورک اقدام کنند تا عدالت الگوریتمی در تجارت جهانی نهادینه شود.

Keywords:

هوش مصنوعی , داوری تجاری بین المللی , الگوریتمهای پیش بینی کننده , کنوانسیون نیویورک , حل اختلاف آنلاین