حق دسترسی به یادگیری دیجیتال در مناطق کم برخوردار از منظر حقوق عمومی ایران

گسترش فناوری اطلاعات و ارتباطات و ادغام آن در نظام آموزشی مفهوم حق بر آموزش را متحول ساخته و بعد جدیدی تحت عنوان «حق دسترسی به یادگیری دیجیتال» را پدید آورده است. این تحول به ویژه پس از بحران کرونا و الزام به آموزش مجازی، اهمیت مضاعفی یافته است. با این حال شکاف دیجیتال موجود میان مناطق برخوردار و کم برخوردار تحقق این حق را با چالشهای جدی مواجه کرده و میتواند به تشدید نابرابریهای آموزشی و اجتماعی منجر شود. این مقاله با روش توصیفی - تحلیلی و با استناد به اسناد حقوقی داخلی و بین المللی به بررسی مبانی حقوقی این حق در نظام حقوق عمومی ایران، شناسایی چالشهای فراروی اجرای آن در مناطق کم برخوردار و ارائه راهکارهای عملی برای تحقق آن می پردازد. یافته ها نشان می دهد که هرچند حق بر آموزش رایگان و عادلانه در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران به صراحت تضمین شده است، اما تحقق بعد دیجیتال آن نیازمند تدوین قوانین تکمیلی سرمایه گذاری هدفمند در زیرساختها و اتخاذ سیاست های حمایتی مشخص برای گروه های آسیب پذیر است.

Keywords:

حق بر آموزش , یادگیری , شکاف دیجیتال , مناطق کم برخوردار , حقوق عمومی , عدالت آموزشی