نقش تعدیل کننده خودشفقتی در رابطه بین اضطراب ریاضی با فرسودگی تحصیلی در دانش آموزان دوره دوم متوسطه

این پژوهش با هدف بررسی نقش تعدیل کننده خودشفقتی در رابطه بین اضطراب ریاضی و فرسودگی تحصیلی در دانش آموزان دوره دوم متوسطه انجام شد. بدین منظور از میان کلیه دانش آموزان دوره دوم متوسطه شهر بهبهان (۷۹۰۰ نفر) نمونه ای به تعداد ۳۶۷ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب گردید. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه اضطراب ریاضی، پرسشنامه فرسودگی تحصیلی شائوفلی و همکاران (۲۰۰۲) و پرسشنامه خودشفقتی (نف، ۲۰۰۳) بودند. روایی و پایایی ابزارها تایید شد و تحلیل داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون سلسله مراتبی صورت گرفت. از نظر هدف این پژوهش کاربردی؛ از نظر ماهیت و نوع داده ها، کمی؛ و از نظر نحوه گردآوری داده ها و بررسی روابط بین متغیرها، توصیفی از نوع همبستگی بود. یافته ها نشان داد که ضرایب همبستگی مستقیم اضطراب ریاضی با فرسودگی تحصیلی (p < ۰.۰۱، r = ۰.۴۰۳)، اضطراب ریاضی با خودشفقتی (p < ۰.۰۱، r = -۰.۲۰۳) و خودشفقتی با فرسودگی تحصیلی (p < ۰.۰۱، r = -۰.۲۸۶) معنادار بودند. همچنین نتایج رگرسیون سلسله مراتبی نشان داد که خودشفقتی نقش تعدیل کننده ای در رابطه بین اضطراب ریاضی و فرسودگی تحصیلی ایفا می کند (t = ۲.۷۵۷، B = -۰.۱۲۸، p = ۰.۰۰۶)؛ به طوری که در سطوح بالای خودشفقتی، اثر اضطراب ریاضی بر فرسودگی تحصیلی ضعیف تر است. این نتایج بیانگر آن است که خودشفقتی می تواند به عنوان یک عامل محافظتی در کاهش اثرات منفی اضطراب ریاضی بر فرسودگی تحصیلی عمل کند.

Keywords:

اضطراب ریاضی , فرسودگی تحصیلی , خودشفقتی