مدل خوشه ای گردشگری روستایی راهبردی برای توسعه پایدار در مجموعه روستاهای همجوار کندوان

توسعه پایدار در نواحی روستایی همواره یکی از چالش های اساسی در برنامه ریزی منطقه ای بوده است. گردشگری روستایی، به عنوان یکی از مهم ترین رویکردهای نوین توسعه در مناطق کم برخوردار پتانسیل بالایی در ایجاد اشتغال، افزایش درآمد، حفظ میراث فرهنگی و حفاظت محیط زیست دارد. با این حال تمرکز گردشگری در یک نقطه خاص مانند روستای کندوان که به واسطه معماری خاص و موقعیت طبیعی خود به عنوان مقصد گردشگری شناخته می شود، منجر به فشار بیش از حد بر منابع محلی، تخریب تدریجی محیط زیست و نابرابری توسعه ای در میان روستاهای پیرامونی شده است. با توجه به ظرفیت های طبیعی، فرهنگی و تاریخی روستای کندوان و روستاهای همجوار آن در استان آذربایجان شرقی، توسعه مدل خوشه ای گردشگری روستایی می تواند به عنوان راهبردی نوین برای توسعه پایدار منطقه مدنظر قرار گیرد. در این مقاله تلاش شده است تا راهکارهایی برای هم افزایی بین مجموعه روستاهای همجوار کندوان ارائه گردد. ضمن مرور تجارب موفق بین المللی تلاش شد راهی برای ارتقاء کارایی سیستم گردشگری، توزیع عادلانه منافع و تحقق توسعه پایدار در سطوح محلی پیدا شود. نتایج نشان می دهد که مدل خوشه ای با تقویت پیوندهای فضایی، اقتصادی و فرهنگی میان روستاها، می تواند بستر مناسبی برای پایداری بلندمدت گردشگری و توسعه در منطقه فراهم آورد و تمرکززدایی از یک نقطه خاص و طراحی نظام یکپارچه مدیریت بهداشت گردشگری می تواند به تقویت اقتصاد محلی و حفظ سلامت جامعه کمک کند.

Keywords:

توسعه پایدار , گردشگری روستایی , روستای کندوان , روستاهای خوشه ای