تحلیل جایگاه گردشگری و گردشگری روستایی در برنامه های توسعه ایران

راهکارها و الگوها برای سازماندهی گردشگری در هر کشوری متفاوت است. دولتها چه در سطح ملی، منطقه ای و چه محلی به عنوان سیاستگذار و متولی اصلی برنامه های توسعه گردشگری محسوب می شوند. در واقع این دولتها هستند که با وضع سیاست های مختلف آینده گردشگری، نوع و سطح آن را مشخص می کنند. برنامه های توسعه در ایران مجموعه ای از سیاست ها و برنامه های جامع است که توسط دولت برای بهبود شرایط کشور در ابعاد مختلف تدوین و اجرا می شود. پژوهش حاضر به تحلیل جایگاه گردشگری و گردشگری روستایی در برنامه های توسعه ایران می پردازد. روش تحقیق در این پژوهش ماهیتی توصیفی-تحلیلی دارد و اطلاعات مورد نیاز آن با استفاده از داده های کتابخانه ای و اسنادی جمع آوری شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد در برنامه های عمرانی اول و دوم قبل از انقلاب اسلامی برنامه ی مشخصی در خصوص صنعت گردشگری وجود نداشته است و تنها در برنامه های سوم، چهارم و پنجم اقداماتی در زمینه توسعه صنعت گردشگری صورت گرفته است. در برنامه های اول و دوم توسعه بعد از انقلاب نیز صنعت گردشگری کشور به دلیل مشکلات ناشی از جنگ تحمیلی و بحران های سیاسی اوایل انقلاب در رکودی عمیق به سر برده، اما در برنامه های سوم و چهارم تاکید بر بخش گردشگری رشد و توسعه چشمگیری یافته و تلاش شده تا صنعت گردشگری به یک بخش اقتصادی موثر در کشور تبدیل شود. گردشگری روستایی نیز برای اولین بار در برنامه چهارم توسعه مورد توجه واقع شده و این روند حمایتی ادامه دار بوده است. نتایج بررسی برنامه های توسعه ایران در حوزه گردشگری و گردشگری روستایی حاکی از آن است که با وجود پیشرفت های قابل توجه، تحقق کامل ظرفیت های این بخش مستلزم حمایت ها و مداخلات گسترده تر و هدفمندتر می باشد.

Keywords:

توسعه پایدار , گردشگری , سیاست گذاری و برنامه ریزی , قوانین بالادستی