الزامات توسعه گردشگری عشایری در ایران

رشد و توسعه حوزه گردشگری عشایری در کشور پیش شرط ها و لوازمی دارد که مهم ترین آنها نگاه توسعه محور نسبت به این صنعت و تنظیم استراتژی ها و اهداف کلان این حوزه بر مبنای همین نگاه است. توسعه صنعت گردشگری ایران از آن دسته برنامه هایی است که می تواند سایر شاخص های اقتصادی را متحول کند و بسیاری از مشاغل را از رکود و رخوت خارج سازد. از این رو هدف این مقاله بررسی الزامات توسعه گردشگری عشایری در ایران است. این پژوهش به روش توصیفی-تحلیلی انجام شده و اطلاعات و آمار مورد نیاز از طریق مرور منابع کتابخانه ای جمع آوری شده و تحلیل داده ها نیز به همین شیوه انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که توسعه این نوع گردشگری نیازمند توجه به مجموعه ای از عوامل شامل زیرساخت های فیزیکی، الزامات فرهنگی-اجتماعی، حمایت های اقتصادی، سیاست های کلان و ملاحظات زیست محیطی است. از جمله الزامات کلیدی می توان به بهبود مسیرهای دسترسی، ایجاد اقامتگاه های بوم گردی، توانمندسازی جوامع عشایری، حمایت از صنایع دستی، حفاظت از منابع طبیعی و تدوین سیاست های حمایتی اشاره کرد. نتیجه گیری پژوهش بیانگر آن است که با برنامه ریزی صحیح، جذب سرمایه گذاری و تدوین قوانین پایدار، گردشگری عشایری می تواند به عنوان یک مدل موفق در توسعه پایدار گردشگری در ایران عمل کند.

Keywords:

توسعه پایدار , گردشگری عشایری , الزامات فرهنگی , جوامع عشایری , سیاست گذاری گردشگری