نقش اکولاژ در توسعه گردشگری کشاورزی و بازآفرینی اجتماعی در مناطق روستایی

در سال های اخیر گردشگری کشاورزی (آگروتوریسم) به عنوان یک استراتژی نوین برای توسعه پایدار روستاها شناخته شده است. این نوع گردشگری علاوه بر ایجاد تنوع اقتصادی در جوامع محلی به حفظ فرهنگ بومی و تقویت ارتباطات اجتماعی نیز کمک می کند. در این بین اقامتگاه های اکولوژیک (اکولاژها) که بر اساس اصول معماری بومی، مشارکت مردمی و حفاظت از محیط زیست طراحی می شوند نقش کلیدی در پیوند دادن کشاورزی و گردشگری ایفا می کنند و می توانند به بازآفرینی اجتماعی در مناطق روستایی منجر شوند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی-تحلیلی به بررسی مفهوم اکولاژ، ویژگی ها، چالش ها و فرصت های آن در روستاهای ایران پرداخته و به تحلیل نقش این اقامتگاه ها در تقویت مشارکت محلی، احیای هویت فرهنگی و توسعه اقتصادی روستاها می پردازد. نتایج نشان می دهد که با رفع مشکلاتی مانند کمبود زیرساخت ها، نبود آموزش های لازم و خلاهای قانونی، اکولاژ می تواند به عنوان مدلی موثر در مدیریت پایدار منابع و بازسازی روابط اجتماعی جوامع محلی عمل کند. در پایان پیشنهاداتی همچون طراحی مشارکتی، تقویت آموزش جوامع روستایی و تدوین قوانین حمایتی به عنوان عوامل اساسی در موفقیت این الگو مطرح شده است.

Keywords:

اکولاژ , اقامتگاه های بوم گردی , مشارکت محلی , آگروتوریسم (گردشگری کشاورزی) , معماری بومی