آسیب پذیری گردشگری کشاورزی ایران در برابر تغییرات اقلیمی: نقش عوامل نهادی اجتماعی و زیست محیطی در تاب آوری

گردشگری کشاورزی به عنوان یکی از زیرشاخه های نوین گردشگری پایدار به شدت وابسته به شرایط اقلیمی مناسب است و از این رو در برابر تغییرات اقلیمی به ویژه الگوهای ناپایدار و شدید آب و هوایی آسیب پذیر تلقی می شود. این مطالعه با هدف ارزیابی میزان آسیب پذیری و تاب آوری گردشگری کشاورزی ایران در برابر تغییر اقلیم و تحلیل اثرات آن بر درآمد روستایی و عملکرد اقتصادی این بخش انجام شده است. با بهره گیری از داده های بین المللی و مدل های اقتصادسنجی پانل، روابط میان متغیرهای کلیدی شامل شاخص های نهادی، اجتماعی، زیست محیطی و اقتصادی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که آسیب پذیری گردشگری کشاورزی در ایران به ویژه در مناطق محروم و کم درآمد، بسیار بالا بوده و این امر به کاهش جاذبه گردشگری و افت درآمدها منجر شده است. در مقابل، افزایش تاب آوری از طریق بهبود شاخص هایی چون ثبات سیاسی، کیفیت نظارت، سطح تحصیلات و توسعه زیرساخت ها نقش موثری در افزایش مخارج گردشگران و ارتقاء عملکرد اقتصادی این بخش ایفا کرده است. یافته ها بر ضرورت اصلاحات نهادی، ارتقاء شاخص های اجتماعی و زیست محیطی و آموزش بهره برداران محلی می تواند نقش موثری در افزایش تاب آوری گردشگری کشاورزی در ایران ایفا کند.

Keywords:

آسیب پذیری , گردشگری کشاورزی , تاب آوری , درآمد گردشگری کشاورزی , نوآوری , زیرساخت