از اقتصاد تا اکوسیستم ارزیابی نقش سیاست های هم افزا در پایداری گردشگری روستایی

گردشگری روستایی به عنوان محرکی کلیدی در توسعه پایدار به ویژه در کشورهای در حال توسعه توانسته است پیوندی استراتژیک بین اقتصاد محلی و حفظ اکوسیستم ها ایجاد کند. این مقاله مروری با رویکردی تحلیلی، دو جنبه مکمل را بررسی می کند: نخست نقش گردشگری روستایی در ایجاد درآمد و اشتغال برای جوامع محلی و دوم، تاثیر سیاست های هم افزا در تحقق پایداری این صنعت. یافته ها نشان می دهد که توسعه مسئولانه این بخش نه تنها می تواند جایگزینی برای درآمدهای کشاورزی باشد، بلکه از طریق جلب توجه به میراث فرهنگی و طبیعی انگیزه های موثری برای حفاظت از محیط زیست ایجاد می کند. با این حال چالش اصلی در تعادل بخشیدن بین بهره برداری اقتصادی و حفظ منابع طبیعی نهفته است. مقاله حاضر استدلال می کند که سیاست های هم افزا - با یکپارچه سازی اهداف اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی - می توانند به عنوان راهکاری جامع همزمان به تقویت اقتصاد محلی و کاهش ردپای اکولوژیک فعالیت های گردشگری کمک کنند. راهکارهای عملی مانند ظرفیت سازی جامعه محلی، توسعه زیرساخت های سبز و اجرای برنامه های نظارتی مشارکتی به عنوان محورهای کلیدی پیشنهاد می شوند. این پژوهش با ارائه چارچوبی تحلیلی نتیجه می گیرد که پیاده سازی سیاست های هم افزا در چارچوب برنامه ریزی یکپارچه می تواند گردشگری روستایی را به مدلی پایدار تبدیل کند که همزمان سه هدف کلیدی را محقق سازد: رونق اقتصادی، حفظ تنوع زیستی و تقویت سرمایه های اجتماعی فرهنگی. این مطالعه زمینه را برای تحقیقات آتی در زمینه طراحی مکانیزم های سیاستی هوشمند در حوزه گردشگری پایدار روستایی فراهم می کند.

Keywords:

گردشگری روستایی , سیاست های هم افزا , توسعه پایدار , اقتصاد محلی , حفظ اکوسیستم