نقش گردشگری روستایی در توسعه کارآفرینی: مطالعه موردی استان گیلان

گردشگری روستایی یکی از موثرترین ابزارها برای تحقق توسعه پایدار و توانمندسازی اقتصادی جوامع محلی در مناطق کمتر توسعه یافته به شمار می رود. استان گیلان با بهره مندی از منابع طبیعی فرهنگی و تاریخی غنی، ظرفیت بالایی برای توسعه گردشگری روستایی دارد. این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین توسعه گردشگری روستایی و ارتقای شاخص های کارآفرینی در گیلان انجام شد. در این راستا با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و داده های جمع آوری شده از روستاهای گردشگرپذیر استان، مدلی اقتصادسنجی با استفاده از رگرسیون چندمتغیره و فرم لگاریتمی-ترکیبی طراحی و برآورد گردید. در مدل ارائه شده شاخص کارآفرینی به عنوان متغیر وابسته و متغیرهایی نظیر درآمد حاصل از گردشگری، سطح تحصیلات، دسترسی به زیرساخت ها و میزان حمایت دولتی به عنوان متغیرهای مستقل مورد سنجش قرار گرفتند. نتایج نشان داد که درآمد گردشگری بیشترین اثر مثبت و معنادار بر شاخص کارآفرینی دارد و متغیرهای تحصیلات و زیرساخت ها نیز اثرگذاری بالایی بر تمایل به کارآفرینی دارند. همچنین بررسی های آماری با استفاده از داده های واقعی و تحلیل واریانس نشان داد که جوامع روستایی با سطح بالاتر گردشگری از نظر تنوع فعالیت های اقتصادی، نرخ اشتغال و پایداری درآمد عملکرد بهتری دارند. مطالعه حاضر تاکید می کند که برای تقویت پیوند میان گردشگری و کارآفرینی سیاست گذاران باید بر توسعه زیرساخت های فیزیکی و دیجیتال، آموزش نیروی انسانی و ارائه تسهیلات مالی به کسب وکارهای محلی تمرکز نمایند. همچنین مشارکت فعال زنان و جوانان در عرصه بوم گردی و صنایع دستی به عنوان مزیت رقابتی در توسعه پایدار گردشگری شناخته می شود. در نهایت نتایج پژوهش می تواند مبنایی برای تدوین سیاست های توسعه منطقه ای مبتنی بر مزیت های بومی استان گیلان باشد.

Keywords:

گردشگری روستایی , کارآفرینی , استان گیلان , توسعه پایدار , مدلسازی ریاضی