کاربست منظر ادیبل در برنامه ریزی مشارکتی برای توسعه گردشگری تاب آور در سکونتگاههای روستایی(کندوان)

در مواجهه با چالش های روزافزون گردشگری روستایی از جمله ناپایداری اقتصادی، فشار بر منابع طبیعی و تضعیف هویت بومی، نیاز به رویکردهایی خلاقانه و بوم محور بیش از پیش احساس می شود. یکی از این رویکردها، کاربست مفهوم «منظر ادیبل» به عنوان ابزاری میان رشته ای برای بازتعریف ارتباط انسان، طبیعت و تولید خوراک در بسترهای گردشگری است. پژوهش حاضر با تمرکز بر روستای تاریخی میراثی کندوان تلاش دارد با بهره گیری از تحلیل نظام مند ادبیات نظری و مقایسه تطبیقی تجربیات جهانی در زمینه گردشگری پایدار، قابلیت های این منطقه را برای استقرار منظر خوراکی بررسی کند. یافته ها نشان می دهد که ادغام عناصر خوراکی بومی در ساختار فضایی، فرهنگی و زیستی کندوان می تواند ضمن ارتقای حس مکان و تقویت مشارکت محلی، به تنوع بخشی تجربه گردشگری و افزایش تاب آوری معیشتی منجر شود. منظر خوراکی در این چارچوب نه صرفا به مثابه یک تکنیک طراحی بلکه به عنوان بستری برای تقویت پیوندهای زیست فرهنگی، احیای روایت های خوراکی و بازآفرینی گردشگری مشارکتی عمل می کند.

Keywords:

منظر , ادیبل , گردشگری تاب آور , کندوان , برنامه ریزی مشارکتی