اخلاق در گردشگری روستایی

گردشگری با هدف کسب درآمد و سود علیرغم اثرات مثبت باعث ایجاد آسیب های اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی شده است. یکی از دلایل این مشکلات عدم رعایت مسائل اخلاقی است. تداوم پایدار و ایمن گردشگری مستلزم آموزش، نهادینه سازی و ترویج اصول و چارچوب های اخلاقی در میان همه ذینفعان این صنعت است. گردشگری روستایی به عنوان یکی از اشکال نوظهور و مورد توجه گردشگری در دهه های اخیر نقش مهمی در توسعه اقتصادی جوامع محلی ایفا می کند. با این حال به دلیل ویژگی های خاص این نوع گردشگری از جمله بکر بودن، محیط، وابستگی معیشتی روستاییان به منابع طبیعی و حساسیت های فرهنگی و اجتماعی رعایت کدهای اخلاقی در آن از اهمیت مضاعفی برخوردار است. هدف اصلی این مقاله بررسی کدهای اخلاقی در گردشگری و گردشگری روستایی است. روش تحقیق در این پژوهش ماهیتی توصیفی تحلیلی دارد و اطلاعات مورد نیاز آن با استفاده از داده های کتابخانه ای و اسنادی جمع آوری شده است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که اجرای موثر اصول اخلاقی می تواند به ارتقای کیفیت تجربه گردشگری، حفظ منابع فرهنگی و طبیعی و ایجاد تعامل مثبت میان گردشگران و جوامع محلی منجر شود.

Keywords:

اصول , اخلاقی , توسعه پایدار روستایی , گردشگری مسئولانه