تاثیر توسعه گردشگری بر بازشناسی گسترش و احیای آیینهای کهن مطالعه ی موردی منطقه اورامانات

آیینهای کهن همچون میراث معنوی نقشی بنیادین در هویت فرهنگی جوامع ایفا می کنند و در بستر توسعه گردشگری، می توانند عاملی برای احیا، معرفی و پویایی دوباره این آیینها باشند. این مقاله با تمرکز بر آیین پیر شالیار در منطقه اورامانات به بررسی تاثیر توسعه گردشگری بر بازشناسی گسترش و احیای این آیین می پردازد. روش تحقیق کیفی و مبتنی بر تحلیل محتوای اسناد تاریخی، مشاهدات میدانی و متون قوم نگارانه است. یافته ها نشان می دهد که گردشگری فرهنگی در سال های اخیر ضمن فراهم کردن بستری برای معرفی آیین پیر شالیار در سطح ملی و جهانی، موجب پویایی اقتصادی منطقه، بازتولید هویت فرهنگی و همچنین گسترش آگاهی عمومی نسبت به ارزش های نهفته در این سنت شده است. با این حال چالش هایی مانند کالایی سازی آیین، تغییر در معنای اصیل و تقلیل آن به نمایش توریستی، از پیامدهای منفی این روند است. در پایان مقاله با ارائه پیشنهاداتی چون توسعه گردشگری پایدار، آموزش محلی و تقویت مشارکت جامعه بومی، بر ضرورت توازن میان حفظ اصالت آیین ها و بهره برداری گردشگری تاکید می شود.

Keywords:

گردشگری , فرهنگی , آیین پیر شالیار , اورامانات , میراث معنوی , بازتولید فرهنگی , توسعه پایدار