چارچوب طراحی مجموعه های گردشگری اکولوژیک با تاکید بر عدالت محیطی و توانمندسازی جامعه محلی در اقلیم نیمه خشک ایران (مطالعه موردی: شهرستان خفر)

در مواجهه با گسترش بی رویه گردشگری و پیامدهای زیست محیطی آن، طراحی مجموعه های گردشگری اکولوژیک با تاکید بر عدالت محیطی و توانمندسازی جامعه ی محلی به ضرورتی اساسی در مناطق خشک ایران بدل شده است. این پژوهش با رویکردی کاربردی و روش توصیفی تحلیلی، با هدف ارائه ی چارچوبی طراحی برای سکونتگاه های گردشگری در اقلیم نیمه خشک خفر انجام گرفته است. داده ها از طریق تحلیل اسناد، مطالعات میدانی و بررسی نمونه های موردی گردآوری شده اند. یافته ها نشان می دهد که سازمان فضایی مجموعه در چهار عرصه ی اصلی خصوصی، عمومی، درونی و بیرونی زمانی به پایداری اکولوژیک دست می یابد که بر حداقل مداخله در بستر، بهره گیری از مصالح بوم آورد، و مشارکت فعال جوامع محلی استوار باشد. طراحی عرصه ها علاوه بر حفظ منابع طبیعی، امکان تعامل فرهنگی و اجتماعی را میان گردشگران و ساکنان فراهم می سازد و عدالت محیطی را به صورت فضایی بازتاب می دهد. در نهایت، چارچوب پیشنهادی به الگویی برای طراحی مجموعه های گردشگری تبدیل می شود که تعادل میان انسان و طبیعت را در بسترهای خشک و نیمه خشک ایران تقویت می نماید.

Keywords:

گردشگری اکولوژیک , عدالت محیطی , توانمندسازی جامعه محلی , طراحی پایدار , اقلیم خشک