سنجش کیفیت زندگی در مجتمع های آپارتمانی(مجموعه اسکان کویر یزد)

کیفیت زندگی به عنوان یک مفهوم محوری در شهرسازی، مهم ترین رکن و گوشه برنامه ریزی است. کیفیت زندگی شهری بازتابی از میزان پاسخ برنامه ریزی است. در همین راستا، این پژوهش با هدف سنجش کیفیت زندگی در مجموعه اسکان کویر یزد که در محله صفائیه یزد، با الگوی ساخت مجتمع های آپارتمانی بلندمرتبه طراحی شده، انجام گرفته است. این تحقیق با روش کمی-کیفی اجرا شده است. حجم نمونه پژوهش با استفاده از فرمول کوکران، ۹۳ نفر تعیین شد. به منظور سنجش کیفیت زندگی، پرسشنامه ای مبتنی بر ابعاد اجتماعی، زیرساخت، زیست محیطی، دسترسی، کالبدی و اقتصادی تدوین گردید و داده های حاصل از آن با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (آزمون T تک نمونه ای) تجزیه و تحلیل شدند. نتایج آزمون T حاکی از وضعیت نسبتا خوب کیفیت زندگی در اکثر ابعاد بود: بعد اجتماعی (میانگین ۳.۶۸)، بعد کالبدی (میانگین ۳.۶۰)، بعد دسترسی (میانگین ۳.۴۹)، و بعد زیست محیطی (میانگین ۳.۳۴) و بعد زیرساخت (میانگین ۳.۲۷) به جز بعد اقتصادی (میانگین ۳.۰۰) و شاخص میزان رضایت از وجود مبلمان در بعد زیرساخت، کیفیت زندگی ساکنین در سطح نسبتا مطلوبی ارزیابی شده است. در مجموعه ساکنین بجز شاخص قیمت مسکن و مبلمان محله که ناراضی بودند در بقیه شاخص های کیفیت زندگی رضایتمندی نسبی داشتند که بیشتر به این دلیل بود که نظر بر این داشتند که اینجا صفاییه می باشد و این کافی است. که نشان دهنده این است که جایگاه اجتماعی محدوده طرح می تواند بر کیفیت زندگی تاثیر به سزایی گذارد.

Keywords:

سنجش کیفیت زندگی , کیفیت زندگی , مجتمع های آپارتمانی , اسکان کویر , یزد