تحلیل گسترش کالبدی شهر دهدشت طی چهار دهه گذشته (۱۴۰۲-۱۳۶۲)

رشد سریع جمعیت و گسترش افقی بی رویه شهرها از چالش های عمده توسعه پایدار در شهرهای متوسط ایران محسوب می شود. شهر دهدشت، به عنوان مرکز شهرستان کهگیلویه، طی چهار دهه گذشته دگرگونی های قابل توجهی را در ساختار فضایی و نحوه گسترش خود تجربه کرده است. هدف این پژوهش، تحلیل گسترش کالبدی شهر دهدشت طی دوره های زمانی ۱۳۶۲ تا ۱۴۰۲ با تاکید بر نقش طرح های جامع شهری در هدایت توسعه فضایی است. روش تحقیق از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و داده های مورد استفاده شامل نتایج سرشماری های رسمی جمعیت در سال های ۱۳۶۵، ۱۳۷۵، ۱۳۸۵، ۱۳۹۰، ۱۳۹۵ و اطلاعات کالبدی برگرفته از سه دوره طرح های جامع شهری (۱۳۶۲، ۱۳۸۲ و ۱۴۰۲) می باشد. داده های مکانی با بهره گیری از سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS) تحلیل شده و تغییرات محدوده، حریم و نواحی تازه الحاق شده شهر بررسی شده است. یافته ها نشان می دهد که گسترش شهر دهدشت طی چهار دهه اخیر عمدتا فشرده و درون زا بوده و توسعه کالبدی به نحو موثری در محدوده های موجود متمرکز شده است. این روند بیانگر کارایی نسبی نظام استفاده از زمین شهری و هدایت رشد به سمت توسعه درونی می باشد. در مجموع، نتایج پژوهش تاکید دارد که تداوم این روند فشرده و درون زا، همراه با تقویت سیاست های مدیریت کاربری زمین و بازآفرینی بافت های میانی، می تواند نقش موثری در ارتقای بهره وری زمین، تاب آوری کالبدی و پایداری شهری ایفا کند.

Keywords:

تحلیل , گسترش , کالبدی , دهدشت , طرح جامع