ارائه راهبردهای توسعه مسکن کم کربن در ایران

مسکن کم کربن به عنوان یکی از مولفه های اصلی و مهم در زمینه توسعه پایدار شهری، نقشی اساسی در کاهش انتشار گازهای گلخانه ای و مقابله با تغییرات اقلیمی دارد. در ایران، با توجه به رشد شتابان شهرنشینی، افزایش جمعیت و تقاضای فزاینده برای مسکن، توجه به شاخص های مسکن کم کربن از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این مقاله با هدف شناسایی چالش ها و ارائه راهبردهایی برای توسعه مسکن کم کربن در ایران، به بررسی عوامل موثر بر تحقق این نوع مسکن می پردازد. روش تحقیق این پژوهش از نوع هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-تحلیلی است. داده ها از طریق مطالعات اسنادی (کتابخانه ای)، بررسی منابع علمی و تحلیل تجارب موفق جهانی جمع آوری شده اند. یافته ها نشان می دهد که بهره وری انرژی، استفاده از مصالح ساختمانی پایدار، طراحی اقلیمی متناسب با شرایط جغرافیایی و بهره گیری از فناوری های نوین ساختمانی از عوامل کلیدی در توسعه مسکن کم کربن هستند. با این حال، چالش هایی نظیر کمبود آگاهی عمومی، هزینه های اولیه بالا، فقدان سیاست های حمایتی موثر، ضعف زیرساخت های فناورانه و ناکافی بودن سرمایه گذاری در این حوزه، موانع اصلی پیشرفت مسکن کم کربن در ایران هستند. برای غلبه بر این چالش ها، پیشنهادهایی در حوزه سیاست گذاری ارائه شده است: تدوین استانداردهای ملی برای بهره وری انرژی در ساختمان ها، ارائه مشوق های مالی مانند یارانه ها و وام های کم بهره برای استفاده از مصالح پایدار، ترویج آموزش و فرهنگ سازی در میان سازندگان و شهروندان، و توسعه فناوری های بومی متناسب با اقلیم های متنوع ایران. این راهبردها می توانند به کاهش اثرات زیست محیطی بخش مسکن، ارتقای کیفیت زندگی شهری و تحقق توسعه پایدار کمک کنند. همکاری دولت، بخش خصوصی و جامعه مدنی برای موفقیت این رویکرد ضروری است.

Keywords:

مسکن کم کربن , توسعه پایدار , شاخص های ساختمانی , انرژی های تجدیدپذیر , ایران