استخراج تغییرات کاربری اراضی با استفاده از ماشین بردار پشتیبان و حداکثر احتمال

سطح زمین همواره در تغییر بوده و عوامل انسانی و طبیعی می تواند منجر به خسارات و تغییرات قابل توجهی در سطح زمین شود. تهیه نقشه و ارزیابی کمی تغییرات کاربری، نقش مهمی را در مدیریت زمین ایفا می نماید. در این راستا، روش های مختلف طبقه بندی به منظور برآورد سطح کاربری ها و استخراج تغییرات آن مورد استفاده قرار می گیرند. در تحقیق حاضر با استفاده از دو روش بیشترین شباهت و ماشین بردار پشتیبان، کاربری اراضی حوضه آبخیز طالقان با استفاده از تصاویر TM (۲۰۰۰) و OLI (۲۰۲۰) استخراج و تغییرات کاربری ها در طول این دوره ۲۰ سال، بر مبنای اطلاعات حاصل از روش طبقه بندی با دقت بهتر، مورد ارزیابی قرار گرفته است. بدین منظور، داده های تمرینی با استفاده از مختصات GPS، نقشه های توپوگرافی و تفسیر بصری جمع آوری شد. عملیات پیش پردازش (تصحیحات هندسی و اتمسفری) بر روی تصاویر اعمال گردید. به منظور ارزیابی دقت دو روش مذکور از پارامترهای کاپا و دقت کلی استفاده گردید. بدین ترتیب هر دو روش بیشترین شباهت و ماشین بردار پشتیبان از دقت قابل قبولی برخوردار بوده و روش ماشین بردار پشتیبان در تصاویر OLI نتایج بهتری را نسبت به طبقه بندی کننده بیشترین شباهت تولید نموده است. همچنین با بررسی تغییرات کاربری منطقه حاصل از روش ماشین بردار پشتیبان، بخش قابل توجهی از مراتع به بایر و دیم تبدیل شده است. دلیل عمده این تغییرات، چرای بیش از حد منطقه می باشد. نتایج این تحقیق، عملکرد مناسب روش ماشین بردار پشتیبان را تایید کرده و تجزیه تحلیل های ارائه شده در مورد تغییرات کاربری منطقه می تواند مدیریت در راستای توسعه پایدار منطقه را تسهیل نماید.

Keywords:

ماشین بردار پشتیبان , بیشترین شباهت , تغییرات کاربری , ارزیابی دقت