ارزیابی ابعاد زیست پذیری سکونتگاه های روستایی (مطالعه موردی: بخش امیرآباد شهرستان دامغان)

مفهوم زیست پذیری به عنوان توانایی حفظ استاندارد زندگی در یک جامعه تعریف می شود و به عنوان بهبود اقتصادی، اجتماعی، کالبدی و محیطی مردم حال و آینده در نظر گرفته می شود. در واقع روستاهای ما با چالش های بسیاری در زمینه اقتصادی، اجتماعی، کالبدی و محیطی مواجه هستند. به تبع این شرایط اهمیت زیست پذیری در روستاها کاملا نمایان است. بر این اساس هدف پژوهش حاضر شناسایی و ارزیابی زیست پذیری سکونتگاه های روستایی بخش امیرآباد شهرستان دامغان می باشد. این پژوهش توصیفی-تحلیلی و به لحاظ هدف کاربردی است. روش های گردآوری داده ها اسنادی-میدانی و ابزار پژوهش پرسشنامه بوده است. جامعه آماری پژوهش کلیه ساکنین ۱۲ روستای بخش امیرآباد (۱۲۱۵۲ نفر) و روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی با انتساب متناسب بوده که تعداد نمونه با فرمول کوکران (۳۳۴ نفر) محاسبه شد. برای ارزیابی و تحلیل های آماری از نرم افزار SPSS استفاده شده است. یافته های حاصل از مطالعه میدانی که با استفاده از میانگین و آزمون تی تک نمونه ای و به کمک نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت، نتایج نشان داد که، در بین عوامل موثر در زیست پذیری سکونتگاه های روستایی بخش امیرآباد شهرستان دامغان، میانگین تمامی ابعاد زیست پذیری پایین تر از حد متوسط بود. در میان بعد اقتصادی (۱.۸۸) نسبت به سایر ابعاد در وضعیت نامساعدتری قرار داشته اند. در مقابل در بعد زیست محیطی (۳.۱۳) نسبت به سایر عوامل در وضعیت بهتری قرار داشته اند.

Keywords:

ارزیابی , زیست پذیری , سکونتگاه روستایی , بخش امیرآباد شهرستان دامغان