بررسی قابلیت های روستایی در جهت تحقق حکمروایی روستایی

تحقق حکمروایی روستایی به عنوان رویکردی نوین در مدیریت فضاهای روستایی، نیازمند شناخت عمیق از ظرفیت ها و قابلیت های بومی در سطوح مختلف اجتماعی، نهادی، اقتصادی و فضایی است. در این راستا، پژوهش حاضر با هدف بررسی و تحلیل قابلیت های موجود در مناطق روستایی ایران به منظور تحقق حکمروایی موثر، مشارکتی و پایدار انجام گرفته است. روش تحقیق بر پایه رویکرد توصیفی-تحلیلی با بهره گیری از منابع کتابخانه ای بوده و تمرکز آن بر شناسایی ظرفیت های کلیدی نظیر سرمایه انسانی، انسجام اجتماعی، ساختار نهادی، زیرساخت های فناورانه و توانمندی های اقتصادی است. یافته ها نشان می دهد که یکی از پیش نیازهای تحقق حکمروایی روستایی، توانمندسازی نهادهای محلی از طریق ارتقاء اختیارات قانونی، تامین منابع پایدار مالی و تقویت شفافیت عملکردی آن هاست. همچنین توسعه سرمایه اجتماعی، آموزش مشارکت محور، ارتقاء زیرساخت های ارتباطی و حمایت از اقتصاد محلی نقش مهمی در گسترش سازوکارهای مشارکت مردمی دارد. تحلیل فضایی نیز بیانگر آن است که نابرابری های منطقه ای در برخورداری از منابع و خدمات، به یکی از موانع ساختاری تحقق حکمروایی روستایی تبدیل شده است. بر این اساس، راهبردهایی نظیر بازآرایی نظام برنامه ریزی فضایی، گسترش شبکه های نهادی بین روستایی و توسعه حکمرانی شبکه ای می تواند زمینه ساز تحقق اهداف توسعه پایدار در نواحی روستایی گردد.

Keywords:

قابلیت ها , چالش ها , حکمروایی , روستا