نقش رویکرد شهر هوشمند در ارتقاء تاب آوری شهرها در مواجهه با مخاطرات طبیعی ناشی از بحران آب

با تشدید روند شهرنشینی و اثرات تغییرات اقلیمی، بحران آب به یکی از چالش های عمده پایداری شهری در قرن بیست ویکم تبدیل شده است. مخاطرات طبیعی ناشی از این بحران، از جمله سیلاب های ناگهانی، خشکسالی های طولانی مدت و آلودگی منابع آبی، زیرساخت های شهری، کیفیت زندگی و اقتصاد جوامع را تهدید می کند. این پژوهش با تمرکز بر نقش رویکرد شهر هوشمند در ارتقای تاب آوری شهری، به بررسی چگونگی بهره گیری از فناوری های پیشرفته مانند هوش مصنوعی (AI)، اینترنت اشیا (IoT) و تحلیل داده های بزرگ برای تقویت مقاومت، سازگاری و بازیابی شهرها در برابر این مخاطرات می پردازد. در زمینه ایران، با شرایط اقلیمی خشک و رشد جمعیت شهری، ضرورت اتخاذ راه حل های نوآورانه بیش از پیش برجسته است. روش شناسی پژوهش بر پایه بررسی سیستماتیک ادبیات (SLR) و تحلیل محتوای کیفی استوار است، که با جستجوی هدفمند در پایگاه های داده معتبر و تحلیل ۳۰ منبع علمی، اصول توسعه شهری هوشمند، شاخص های سنجش تاب آوری در بحران آب و راهکارهای ادغام این دو رویکرد را واکاوی می کند. یافته ها نشان می دهد که فناوری های هوشمند می توانند با نظارت بلادرنگ، پیش بینی مخاطرات و مدیریت یکپارچه منابع، تاب آوری را به طور قابل توجهی افزایش دهند، هرچند چالش هایی مانند مسائل اخلاقی و نابرابری دیجیتال نیازمند چارچوب های حاکمیتی است. پیشنهادات شامل سرمایه گذاری در آموزش، زیرساخت های داده ای و بومی سازی فناوری ها برای شهرهای ایرانی است. این مطالعه راهنمایی برای سیاست گذاران در جهت استراتژی های پایدار ارائه می دهد و تحقیقات آینده را به سمت مطالعات موردی واقعی هدایت می کند.

Keywords:

شهر هوشمند , تاب آوری شهری , مخاطرات طبیعی , بحران آب