نقش تعدیلی محدودیت های مالی شرکت ها بر ارتباط بین خوانایی گزارشگری مالی و هزینه نمایندگی در بورس اوراق بهادار تهران

هدف اصلی تحقیق حاضر بررسی رابطه بین خوانایی گزارشگری مالی و هزینه نمایندگی با تاکید بر محدودیت مالی می باشد. جامعه آماری تحقیق کلیه شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران بوده و نمونه آماری شامل ۱۵۹ شرکت است. در این پژوهش؛ خوانایی گزارشگری مالی به عنوان متغیر مستقل، هزینه نمایندگی شرکت به عنوان متغیر وابسته، محدودیت مالی به عنوان متغیر تعدیل گر و اهرم مالی، اندازه شرکت، نسبت اقلام تعهدی و جریان نقدی عملیاتی نیز به عنوان متغیرهای کنترل در نظر گرفته شده اند. روش پژوهش از نوع توصیفی همبستگی با رویکرد کاربردی بوده و روش آزمون فرضیه ها از طریق آزمون رگرسیون چندگانه می باشد. نتایج پژوهش نشان داد بین خوانایی گزارشگری مالی و هزینه نمایندگی رابطه معکوس و معناداری وجود دارد و محدودیت های مالی موجب کاهش این رابطه می گردد. به عبارت دیگر هر چه گزارشگری مالی شرکت ها روان و بدون پیچیدگی باشد، مشکلات نمایندگی بین سهامداران و مدیران کاهش می یابد. اما در شرکت هایی که با محدودیت مالی روبرو هستند، خوانایی گزارشگری مالی کمتر می تواند موجب کاهش هزینه نمایندگی شود.

Keywords:

خوانایی گزارشگری مالی , هزینه نمایندگی , محدودیت مالی