تاثیر عملکرد ESG بر پایداری شرکت بر اساس نقش تعدیلگر ساختار مالکیت مدیریتی

در دهه های اخیر عملکرد ESG محیط زیستی اجتماعی و حاکمیتی به عنوان معیاری اساسی برای ارزیابی تعهد و پایداری شرکت ها در سطح جهانی شناخته شده است این معیارها نه تنها می توانند به عنوان ابزاری برای مدیریت ریسک و فرصت های پایدار مورد استفاده قرار گیرند، بلکه تصویری مثبت از شرکت ها در نزد ذینفعان و جامعه ایجاد می کنند. با این حال، تاثیرگذاری و اثربخشی سیاست های ESG به شدت تحت تاثیر ساختار مالکیت مدیریتی قرار دارد این پژوهش به بررسی چگونگی نقش تعدیلگر ساختار مالکیت مدیریتی در تاثیر عملکرد ESG بر پایداری شرکت ها می پردازد. روش پژوهش حاضر از لحاظ ماهیت در زمره تحقیقات توصیفی قرار داشته و از نظر روش نیز در دسته تحقیقات همبستگی محسوب می گردد. برای این مهم از اطلاعات ۱۲۵ شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی ده سال ۱۳۹۵ - ۱۴۰۲، استفاده گردید. در این پژوهش برای جمع آوری داده ها و اطلاعات از روش کتابخانه ای استفاده شد. در بخش داده های پژوهش از طریق جمع آوری داده های شرکت های نمونه با مراجعه به صورت های مالی یادداشت های توضیحی و ماهنامه بورس اوراق بهادار انجام پذیرفت و به منظور تحلیل داده ها ابتدا پیش آزمون های ناهمسانی واریانس، آزمون چاو هاسمن و آزمون جارک - برا و سپس با کمک الگوی رگرسیون چند متغیره فرضیه های پژوهش بررسی شده است. نتایج آزمون فرضیه اول و دوم نشان داد عملکرد ESG تاثیر مثبتی بر پایداری شرکت دارد. مالکیت مدیریتی نقش تعدیلگر در تاثیر عملکرد ESG بر پایداری شرکت دارد نتایج این پژوهش برجسته کننده اهمیت بررسی دقیق ساختار مالکیت مدیریتی در تدوین و اجرای موثرتر سیاست های ESG است و پیشنهادهایی برای ایجاد تعادل و تشویق به پایبندی بیشتر به اصول پایداری ارائه می دهد.

Keywords:

عملکرد , ESG , پایداری , شرکت , ساختار مالکیت مدیریتی