تاثیر استرس شغلی بر قصد ترک شغل کارکنان با در نظر گرفتن نقش میانجی عدالت توزیعی مورد مطالعه دانشگاه علوم پزشکی ایران

جذب و نگهداشت این منابع حیاتی امری مهم برای سازمان محسوب می شود. از طرفی با توجه به هزینه زیاد ترک خدمت کارکنان و به خصوص کارکنان متخصص، یکی از باصرفه ترین تدابیر در مقابله با مشکل ترک خدمت استفاده از تدابیر لازم جهت جذب و نگهداشت ماهرترین کارکنان سازمان و جلوگیری از ترک شغل آنان می باشد. هدف اصلی این پژوهش بررسی تاثیر استرس شغلی بر قصد ترک شغل کارکنان با در نظر گرفتن نقش میانجی عدالت توزیعی در دانشگاه علوم پزشکی ایران می باشد. استرس شغلی به عنوان متغیر مستقل، عدالت توزیعی به عنوان متغیر میانجی و قصد ترک شغل کارکنان به عنوان متغیر وابسته در نظر گرفته شده اند. جامعه آماری تحقیق کلیه کارکنان ستادی دانشگاه علوم پزشکی ایران در تهران می باشد. جهت تعیین حجم نمونه لازم، با استفاده از فرمول کوکران تعداد ۱۸۱ نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شده اند. دوره زمانی تحقیق نیم سال اول سال ۱۴۰۴ می باشد. روش گردآوری داده ها از روش کتابخانه ای و توزیع پرسشنامه است. آزمون فرضیات از روش تحلیل عاملی و معادلات ساختاری انجام شد. نتایج تحقیق نشان داد استرس شغلی ناشی از وظایف بیش از حد و استرس شغلی ناشی از عدم پیشرفت کار بر قصد ترک شغل کارکنان تاثیر مستقیم و معناداری دارد و عدالت توزیعی موجب تضعیف این تاثیر می گردد.

Keywords:

استرس شغلی , قصد ترک شغل , عدالت توزیعی