تاثیر طردشدگی بر خلاقیت کارکنان با توجه به نقش میانجی سکوت دفاعی (مورد مطالعه کارکنان سازمان حمل و نقل ریلی شهرداری شیراز)

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر طردشدگی بر خلاقیت کارکنان با توجه به نقش میانجی سکوت دفاعی (مورد مطالعه: کارکنان سازمان حمل و نقل ریلی شهرداری شیراز) انجام شد. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کارکنان سازمان حمل و نقل ریلی شهرداری شیراز بیش از ۴۰۰ نفر، رسمی، پیمانی، قراردادی، حکمی بود. روش نمونه گیری برای جامعه پژوهش، حاضر روش نمونه گیری تصادفی ساده در دسترس بود. بر اساس فرمول کوکران تعداد ۱۹۶ نفر از کارکنان سازمان حمل و نقل ریلی شهرداری شیراز به عنوان نمونه مورد بررسی و نظرسنجی قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده در این پژوهش پرسشنامه های سکوت دفاعی ون داین و همکاران، طردشدگی در محل کار فریس و همکاران و خلاقیت تورنس بود. جهت محاسبه پایایی از آلفای کرونباخ استفاده شده است که پایایی و روایی محتوایی پرسشنامه مورد تایید قرار گرفت. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی نظیر میانگین و انحراف استاندارد و از آمار استنباطی روش معادلات ساختاری با نرم افزار PLS استفاده شد. نتایج پژوهش حاکی از آن بود که طردشدگی بر خلاقیت کارکنان تاثیر منفی و معنی داری دارد؛ طردشدگی کارکنان بر سکوت دفاعی تاثیر مثبت و معنی داری دارد؛ سکوت دفاعی در تاثیر طردشدگی کارکنان بر خلاقیت کارکنان نقش میانجی ایفا می کند.

Keywords:

سکوت دفاعی , طردشدگی , خلاقیت کارکنان