کیفیت گزارشگری مالی و ناپایداری بازده سهام

این تحقیق رابطه کیفیت گزارشگری مالی و ناپایداری بازده سهام را در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران طی یک دوره زمانی هشت ساله از سال ۱۳۸۵ الی ۱۳۹۲ مورد بررسی قرار می دهد. تعداد مشاهدات تحقیق حاضر ۴۴۵ سال شرکت است این مشاهدات ناشی از ترکیب داده های ۸۹ شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران به عنوان دوره تحقیق می باشد. از آنجایی که جهت محاسبه برخی از متغیرهای تحقیق حاضر، با یک تاخیر زمانی دو ساله مواجه هستیم داده های اولیه تحقیق برای بازه زمانی ۱۳۸۵ الی ۱۳۹۲ گردآوری و در محاسبات لحاظ شده است. در این تحقیق برای اندازه گیری کیفیت گزارشگری مالی از شاخص کیفیت سود بر اساس مدل فرانسیس (۲۰۰۵)، و برای محاسبه ناپایداری بازده سهام، بازده دوازده ماهه سهام شرکت ها به عنوان شاخص ناپایداری بازده سهام شرکت در نظر گرفته شده است و فرضیات تحقیق رابطه بین این شاخص و کیفیت گزارشگری مالی را مورد مطالعه و بررسی قرار می دهد تحلیل داده های این تحقیق با استفاده از رگرسیون خطی چندگانه با استفاده از داده های ترکیبی انجام گرفته است. نتایج بیانگر وجود رابطه مستقیم و معنادار بین اقلام تعهدی غیر اختیاری به عنوان شاخص کیفیت گزارشگری مالی با ناپایداری بازده سهام می باشد. با توجه به ارتباط معکوس بین پسماندهای مدل کیفیت گزارشگری مالی و کیفیت گزارشگری مالی می توان نتیجه گرفت که بین کیفیت گزارشگری مالی و ناپایداری بازده سهام ارتباطی منفی وجود دارد. بر اساس نتایج به دست آمده از تحقیق و با توجه به اینکه بر اساس نتایج آزمون فرضیه، بالا بودن کیفیت گزارشگری مالی اثر کاهنده بر ناپایداری بازده سهام دارد به مدیران مالی شرکت ها پیشنهاد می شود در راستای کاهش ناپایداری بازده سهام خود کیفیت سود را مد نظر قرار داده و توجه بیشتری به آن معطوف دارند.

Keywords:

کیفیت گزارشگری , مالی , کیفیت سود , بازده سهام