بررسی نقش تعدیل گر اندازه شرکت بر ساختار مالکیت و اجتناب مالیاتی شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران

ساختار مالکیت بیانگر نحوه توزیع سهام میان سهامداران و میزان تمرکز یا پراکندگی آنهاست و می تواند نقش مهمی در تصمیمات مالی و راهبردی شرکت ایفا کند. اجتناب مالیاتی نیز به استفاده از روش های قانونی برای کاهش بار مالیاتی اطلاق می شود. اجتناب مالیاتی از جمله رفتارهای مالی است که مستلزم برخورداری شرکت ها از حداقلی از پیچیدگی ساختاری و سازمانی می باشد. در این فرآیند مودیان مالیاتی معمولا دغدغه ای نسبت به افشای اطلاعات ندارند زیرا کلیه معاملات خود را با جزئیات، کامل هرچند به صورت غیر واقعی ثبت و مستندسازی می کنند. علاوه بر این، اندازه شرکت به عنوان شاخصی از گستره فعالیت و منابع در دسترس قادر است رابطه میان ساختار مالکیت و اجتناب مالیاتی را تحت تاثیر قرار دهد. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر ساختار مالکیت بر اجتناب مالیاتی شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار ایران و نقش تعدیل گر اندازه شرکت در این رابطه انجام شده است. داده های پژوهش شامل ۱۱۷ شرکت طی دوره زمانی ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۲ می باشد. یافته ها نشان می دهد که تمرکز مالکیت باعث افزایش تمایل شرکت ها به کاهش قانونی مالیات می شود و اندازه شرکت این اثر را تقویت می کند. نتایج بیانگر اهمیت توجه به ترکیب مالکیت و ویژگی های سازمانی در تحلیل رفتار مالیاتی شرکت هاست.

Keywords:

اندازه , شرکت , ساختار مالکیت , اجتناب مالیاتی