کاربرد فناوری های نوین (هوش مصنوعی و اپلیکیشن های آموزشی) در تدریس دین و زندگی

پژوهش حاضر به بررسی کاربرد و فرصت ها، چالش ها و چارچوب های عملی بهره گیری از فناوری های نوین—به ویژه هوش مصنوعی (AI) و اپلیکیشن های آموزشی—در تدریس درس «دین و زندگی» می پردازد. این مطالعه ترکیبی است و با مرور نظام مند ادبیات فارسی و انگلیسی، تحلیل نقادانه مطالعات کاربردی و استخراج راهکارهای عملی برای معلمان و سیاست گذاران آموزشی پژوهش شده است. یافته ها نشان می دهد که فناوری های مبتنی بر AI (مثل سامانه های آموزش هوشمند، دستیارهای یادگیری و سیستم های بازخورد خودکار) و اپلیکیشن های چندرسانه ای می توانند در شخصی سازی یادگیری دینی، تقویت مهارت تفکر انتقادی دینی، ارائه تمرین های تعاملی و پشتیبانی از یادگیری خارج از کلاس موثر باشند؛ اما هم زمان چالش هایی مانند کمبود مهارت فناوری معلمان، مسائل اخلاقی-معنوی مرتبط با استفاده از هوش مصنوعی در حوزه های معنایی، نابرابری دسترسی و نیاز به اعتبارسنجی محتوای دینی دیجیتال مطرح است. بر پایه تحلیل، چارچوبی پیشنهاد می شود که شامل: توسعه برنامه های توانمندسازی معلمان، طراحی محتوای چندرسانه ای بومی، معیارهای اخلاقی برای به کارگیری AI در آموزش دینی، و سیاست گذاری حمایتی برای زیرساخت ها است. این پژوهش برای مدیران مدارس، طراحان برنامه درسی و پژوهشگران علوم تربیتی راهنمایی کاربردی ارائه می کند.

Keywords:

هوش مصنوعی آموزشی , اپلیکیشن های آموزشی , دین و زندگی , یادگیری تعاملی , آموزش دینی دیجیتال , سیستم های آموزش هوشمند