بررسی اثربخشی روش تدریس مشارکتی جیگساو(جورچین) بر سرزندگی تحصیلی،یادگیری خودراهبر و نگرش نسبت به مدرسه در بین دانش آموزان متوسطه

چکیده هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی روش تدریس مشارکتی جیگساو(جورچین) بر سرزندگی تحصیلی، یادگیری خودراهبر و نگرش نسبت به مدرسه در بین دانش آموزان متوسطه بود.روش پژوهش از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ روش نیمه آزمایشی به شیوه پیش آزمون- پس آزمون همراه با گروه کنترل بود.جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر پایه یازدهم متوسطه در شهر کاشان در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود.روش نمونه گیری به صورت در دسترس بود. بدین ترتیب تعداد ۳۰ نفر از دانش آموزان دختر پایه یازدهم انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هرکدام ۱۵ نفر) گمارش شدند.اطلاعات از طریق پرسشنامه های سرزندگی تحصیلی دهقانی زاده و حسین چاری(۱۳۹۱)، نگرش نسبت به مدرسه مک کوچ و سیگل(۲۰۰۲) و یادگیری خودراهبر فیشر و همکاران(۲۰۰۱) جمع آوری شد. پس از اجرای پرسشنامه ها گروه آزمایش در هشت جلسه هفته ای دوبار در طی دو ماه تحت آموزش روش تدریس مشارکتی جیگ ساو ارنسون(۱۹۷۸) قرار گرفتند. برای آزمون فرضیه ها از روش تحلیل کوواریانس چند متغیره استفاده شد. یافته ها نشان داد که روش تدریس مشارکتی جیگ ساو (جورچین) بر افزایش سرزندگی تحصیلی (۰.۰۰۵P< ۱۹۸.۰۸۵=F)، یادگیری خودراهبر(۰.۰۰۵P< ۲۲۲.۱۲۳=F) و نگرش نسبت به مدرسه(۰.۰۰۵P< ۱۸۸.۱۰۹=F) در بین دانش آموزان اثربخش بوده است. بنابراین می توان نتیجه گرفت که استفاده از یادگیری مشارکتی جیگساو(جورچین) یکی از مناسب ترین روش ها برای افزایش سرزندگی تحصیلی، یادگیری خودراهبر و نگرش نسبت به مدرسه در بین دانش آموزان متوسطه بود که به مسئولین تربیتی و آموزشی پیشنهاد می گردد از این روش آموزشی بیشتر استفاده نمایند.