بهبود تصمیم گیری در راستای معماری دقیق و برنامه ریزی شهری جهت کاهش نابرابری

این پژوهش با هدف بهبود تصمیم گیری و کاهش نابرابری های شهری یک مدل ترکیبی و نوین را برای برنامه ریزی و معماری شهری ارائه می دهد. این مدل ورودی های شهروندان، سامانه های اطلاعات جغرافیایی و سامانه های شناختی را برای ایجاد یک پلتفرم جامع به هم پیوند می زند تا ورودی های شهروندی را اعتبارسنجی کرده و نیازهای واقعی سکونت را تحلیل کند. روش شناسی شامل شناسایی ۱۱ سناریوی کاربردی کلیدی است که ابعاد مهمی چون دسترسی به مسکن، شهرسازی مشارکتی و پشتیبانی از تصمیم گیری را پوشش می دهد. نتایج به تایید مدل پارامتری سکونت پذیری شهری منجر شد؛ در این مدل شاخص هایی مانند خدمات ضروری (۴۰٪)، پذیرش اجتماعی (۳۵) و موقعیت مکانی (۲۵) بیشترین اهمیت را دارند. یافته های نهایی نشان می دهد که این ترکیب، ابزارها و داده های خام را به استراتژی های عملیاتی و قابل ارزیابی برای مدیریت شهری تبدیل می کند. این چارچوب، ارتباط میان مسکن و برنامه ریزی را تقویت کرده و ابزاری موثر برای تصمیم گیری های شمول گرا است که کاملا با دستورالعمل های جدید توسعه پایدار سازمان ملل متحد همسو است. در پایان، نتایج این فرآیند تصمیم گیری می تواند برای بهبود و تقویت مشارکت جامعه از طریق خلق مشترک شهر و پشتیبانی از فرآیند تصمیم گیری شهرداری ها استفاده شود. این امر به نحوی برنامه ریزی شهری فراگیر و آگاهی ذی نفعان را ترویج می دهد که از طریق تامین خواسته ها و نیازهای مطرح شده توسط شهروندان به معماری دقیق و کاهش نابرابری کمک کند.

Keywords:

تصمیم گیری , معماری , برنامه ریزی شهری , نابرابری