اولویت بندی فضاهای سبز شهری در سناریوهای محدودیت منابع

مدیریت فضای سبز شهری نیازمند رویکردی چندوجهی و مبتنی بر شواهد است تا بتواند به طور موثر اهداف اجتماعی، زیست محیطی و اقتصادی را متعادل سازد. در حال حاضر مدیران شهری فاقد یک چارچوب داده محور برای تخصیص منابع در شرایط محدودیت هستند که این امر منجر به تصمیم گیری های ذهنی می شود. ادبیات موجود، راه حل های عینی برای مدیریت فضاهای سبز در مقیاس شهر را که هر یک دارای ویژگی های متمایز خود هستند، به اندازه کافی ارائه نکرده است. چالش دیگر، مدیریت مقیاس های مکانی متنوع مورد نیاز برای کاربردهای شهری است. این مطالعه یک مدل جدید مبتنی بر برنامه ریزی آرمانی را برای مدیریت فضای سبز شهری معرفی می کند. این مدل اهداف چندگانه سودمندی را در بر می گیرد؛ از جمله حفظ کربن در درختان و افزایش کیفیت و دسترسی به پارک ها و همچنین به مدیریت تقاضا و محدودیت های منابع موجود نظیر آب و پرسنل می پردازد. روش پیشنهادی در دو شهر با شرایط متنوع یعنی برلین و ملبورن به کار گرفته شد و بر اساس معیارهای گوناگون عملکردی از جمله واحدهای فضای سبز اختصاص یافته، منابع مصرف شده و اهداف محقق شده، ارزیابی گردید. مدل توسعه یافته با بررسی تصمیمات تخصیص منابع و نحوه هدف گذاری در مقیاس های مکانی مختلف تحلیل شد. بالاترین میزان دستیابی به مزایا و تخصیص بهینه منابع زمانی مشاهده شد که منابع در مقیاس زیربخش و با هدف گذاری در سطح شهر اختصاص یافتند. از سوی دیگر، تعیین اهداف در سطح منطقه، توزیع یکنواخت تری از منابع را فراهم کرد هرچند به بهای کاهش مزایای کلی. نتایج نشان می دهد که روش پیشنهادی، مجموع مزایای حاصل را افزایش داده و در عین حال به طور موثر بین اهداف و محدودیت های متناقض تعادل برقرار کرده است. علاوه بر این، این روش امکان گنجاندن ترجیحات و اولویت های خاص هر شهر را فراهم می آورد و یک راه حل مقیاس پذیر برای تصمیم گیری آگاهانه در حوزه های کاربردی متنوع شهری ارائه می دهد. بسته به در دسترس بودن داده ها این رویکرد را می توان در شهرهای دیگر نیز تعمیم داد و در صورت لزوم، مزایای اضافی و محدودیت های منابع دیگر را نیز در آن گنجاند.

Keywords:

مدیریت فضای سبز , برنامه ریزی آرمانی , تخصیص منابع