ارزیابی انسان محور دسترسی شهری پس از زلزله با رویکرد ترکیبی اجتماعی-فضایی

این پژوهش با هدف ارائه مدلی نوین برای ارزیابی دسترسی انسان محور در محیط های شهری پس از زلزله انجام شد. برخلاف مطالعات سنتی که عمدتا بر آسیب فیزیکی زیرساخت ها تمرکز دارند، این مطالعه کارکرد شهر را بر پایه نیازهای انسانی و تعامل میان فضاهای کالبدی و اجتماعی تحلیل می کند. مدل پیشنهادی با ترکیب داده های لرزه ای، نقشه گراف شهری و شاخص های کارکردی توانایی سنجش میزان دسترسی محلی و جهانی به خدمات حیاتی مانند آموزش، سلامت و سکونت را دارد. روش ارزیابی با استفاده از مطالعات موردی در منطقه بریژیتسه و دو سناریوی لرزه ای آزموده شد. نتایج نشان داد که کاهش دسترسی نه تنها به شدت آسیب سازه ای بلکه به توزیع فضایی فضاهای باز و تراکم جمعیت وابسته است. پژوهش در نهایت اهمیت یکپارچگی میان جنبه های کالبدی و اجتماعی را برای برنامه ریزی تاب آور شهری پس از بحران زمین لرزه برجسته می کند.

Keywords:

انسان محور , زلزله , اجتماعی-فضایی