رویکردی به احیای یکپارچه شهری در مناطق شهری پس از زلزله

بسیاری از شهرهای اروپایی در نتیجه تغییرات اجتماعی اقتصادی با مشکلات زوال در بخش هایی از بافت شهری مواجه هستند. فضای شهری را می توان نوعی بافت زنده دانست که تحت تاثیر عوامل متعددی مانند پیشرفت فناوری، تغییرات جمعیتی، نیازهای نوظهور مسکن و فضاهای کسب وکار به طور مداوم در حال دگرگونی است. همانند هر موجود زنده فضای شهری نیز چرخه هایی از «تولد»، رشد و زوال را تجربه می کند. زوال شهری صرفا محدود به عناصر کالبدی یا مورفولوژیکی نامطلوب نیست بلکه با مجموعه ای از فرآیندهای منفی اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و اقتصادی همراه است. چنین مناطقی معمولا با کاهش جمعیت، تغییر در ساختار جمعیتی، تضعیف شرایط اجتماعی اقتصادی و کاهش جذابیت برای سرمایه گذاری اقتصادی روبه رو می شوند. برای جلوگیری از سناریوی نهایی فروپاشی و زوال کامل فضاهای شهری، ادغام اقدامات احیای شهری امری ضروری است. احیای شهری به عنوان ابزاری بنیادین برای بازگرداندن زندگی به فضاهای شهری مورد غفلت، راکد یا رو به زوال مطرح می شود. در اغلب موارد این فرآیند شامل مجموعه ای از مداخلات اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، زیست محیطی و اقتصادی است و از این رو به عنوان احیای یکپارچه شهری شناخته می شود. رخداد بلایای طبیعی به ویژه زمین لرزه ها در سال های اخیر اهمیت پرداختن به نوسازی و احیای شهری را بیش از پیش برجسته کرده است. چنین رویدادهایی نشان می دهند که بافت های شهری آسیب پذیر نیازمند رویکردهای جامع و هماهنگ برای بازسازی، افزایش تاب آوری و ارتقای کیفیت زندگی هستند. در این چارچوب، هدف مقاله حاضر بررسی مبانی نظری و ضرورت احیای شهری یکپارچه در بافت های شهری آسیب دیده و فرسوده است. این مقاله اجزای مفهومی احیای شهری یکپارچه را تشریح می کند که شامل نوسازی شهری، باززنده سازی زمین های قهوه ای، مدیریت دایره ای فضاها و ساختمان ها و به کارگیری راه حل های مبتنی بر طبیعت است.

Keywords:

احیا یکپارچه شهری , مناطق شهری