بهبود سیمای شهری با تکیه بر تحلیلگری سیستم معماری شهرداری

امروزه با کمرنگ شدن نقش انسان در عرصه ها و فضاهای شهری موجب شده کمتر به انسان و نیازهای مادی معنوی او توجه شود و فضاهای شهری با مقیاس و متناسب با نیازهای انسان تقلیل پیدا کند که همین بی توجهی به نیازهای انسان باعث شده تا مردم نیز به دنبال فضاهایی برای پاسخگویی نیازهای خود نباشند. سطح شهر مملوء از فضاها و بافت های ناکارآمد می باشد که با احیای دوباره آن ها به نیازهای انسان توجه کرد و به دنبال ارضای نیازهای او در فضاها کوشید. طبق آمار وزارتخانه راه و شهرسازی در مجموع ۱۵ هزار هکتار بافت ناکارآمد شهری موجود است که بر این اساس ۱۲ درصد از بافت های ناکارآمد شهری کشور در استان اصفهان قرار دارد که می توان با رویکرد بازآفرینی این بافت ها و فضای ناکارآمد را احیا کرد، برای رسیدن به این هدف همکاری همه ی حرفه های مرتبط با محیط ضروری به نظر می رسد. در این راستا توجه به نیازهای انسان ضروری است. امروزه ابعاد انسانی فضاهای عمومی بیش از هر زمان دیگر مورد توجه برنامه ریزان و طراحان شهری قرار گرفته است و مردم نیز مشتاقانه به حضور و مشارکت در چنین فضاهایی پاسخ مثبت داده اند. با وجود اینکه عوامل کالبدی می تواند اهمیت زیادی در زمینه سازی ورود و سپس توقف افراد درون یک فضا داشته باشد اما آنچه بیش از عوامل کالبدی در حضور و تعامل اجتماعی افراد موثر است، پیش بینی و خلق رویدادهای اجتماعی است که در عین ایجاد فرصت های مشارکت در فعالیت های اجتماعی می تواند زمینه ساز ارتقاء حس تعلق به آن نیز باشد. بنابراین خلق یک فضای عمومی موفق بهره گیری از توان های اجتماعی آن و ارتقاء فرصت های مشارکت مستلزم شناخت فضا و ابعاد مختلف آن نگاهی چندجانبه از طراحان و برنامه ریزان شهری در این رابطه است.

Keywords:

تحلیلگر سیستم , سیمای شهری , تحلیلگری , سیستم شهرداری , معماری