طراحی الگوی پیشنهادی تونل مشترک خدمات شهری برای شهر شیراز بر اساس تجربیات بین المللی: رویکردی برای توسعه پایدار و افزایش تاب آوری زیرساختی

گسترش شهرنشینی، فرسودگی زیرساخت ها و افزایش تقاضای خدمات شهری در شیراز ضرورت بازنگری در مدل های سنتی مدیریت زیرساخت را بیش از پیش آشکار ساخته است. تونل های خدمات مشترک شهری (Common Utility Tunnels) به عنوان یکی از پیشرفته ترین شیوه های مدیریت یکپارچه زیرساخت ها می توانند راهکاری موثر برای افزایش تاب آوری، کاهش هزینه های نگهداری و بهبود کیفیت خدمات رسانی در شهرهای ایران باشند. این پژوهش با هدف ارائه یک الگوی بومی شده برای شهر شیراز انجام شده و بر پایه تجربیات موفق سنگاپور و مالزی ویژگی های زمین شناسی، اقلیمی، مدیریتی و اقتصادی شیراز را تحلیل کرده است. روش تحقیق مبتنی بر مرور نظام مند منابع علمی، بررسی اسناد شهری شیراز، تحلیل تطبیقی و طراحی مفهومی است. یافته ها نشان می دهد که شیراز با توجه به تراکم شبکه های آب و برق، وجود مراکز درمانی و آموزشی، بزرگی و ساختار خیابان های اصلی، ظرفیت مناسبی برای پیاده سازی تونل خدمات مشترک در محورهای منتخب دارد. در پایان یک مقطع پیشنهادی استاندارد، راهبرد مالی محتمل، مناطق اولویت دار و الزامات اجرایی ارائه شده است که می تواند در برنامه ریزی بلندمدت مدیریت شهری شیراز مورد استفاده قرار گیرد.

Keywords:

تونل خدمات مشترک , زیر ساخت شهری , شیراز , توسعه پایدار , تاب آوری , طراحی شهری