منظر شهری پس از بحران بازاندیشی زیبایی شناسی فضاهای عمومی در مواجهه با تغییرات اقلیمی و بحران های زیست محیطی در تهران

مسئله اصلی این پژوهش ناتوانی ساختار کنونی منظر شهری تهران در پاسخ گویی همزمان به نیازهای زیست محیطی و تجربه های زیبایی شناختی در مواجهه با بحران اقلیمی است. هدف مقاله بازاندیشی زیبایی شناسی فضاهای عمومی بر پایه مفهوم زیبایی تاب آور و ارائه چارچوبی سازگار با اقلیم خشک تهران است. روش تحقیق، ترکیبی از مرور نظام مند، ادبیات، تحلیل داده های فضایی و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با خبرگان بوده و نتایج آن از طریق تلفیق کیفی کمی تفسیر شده است. بر اساس این تحلیل ها، راهکارهای کلیدی شامل تقویت زیرساخت سبز، گونه گزینی مقاوم، طراحی اقلیم محور، شبکه سازی اکولوژیک و اصلاح سیاست های نگهداری معرفی می شود. یافته ها نشان می دهد که ارتقای کیفیت منظر شهری تنها زمانی محقق می شود که زیبایی، کارکرد اکولوژیک، عدالت فضایی و تاب آوری به صورت همزمان در طراحی فضاهای عمومی ادغام شوند. این چارچوب می تواند مسیر طراحی چشم انداز تاب آور برای آینده تهران را فراهم سازد.

Keywords:

زیبایی شناسی تاب آوری شهری , زیرساخت سبز , منظر اقلیمی , فضاهای عمومی