بررسی حکمرانی فرهنگی درون و میانشهری بر پایه شواهد بخش هنرهای دارای بودجه عمومی شهرداری ها

این پژوهش با بررسی داده های هیئت مدیره سازمان های «پرتفوی ملی شورای هنرهای شهرداری ها» و سوابق عمومی «خانه شرکت های شهرداری ها» به تحلیل توزیع فضایی قدرت در بخش هنرهای دارای بودجه عمومی می پردازد. با ترسیم شبکه های اجتماعی مبتنی بر اعضای مشترک هیئت مدیره مشخص شد که ارتباطات میان سازمان ها به شدت متمرکز است؛ ۴۱ درصد از سازمان ها هیچ پیوندی با دیگران ندارند. شهرداری ها نقش هاب اصلی را ایفا می کنند به گونه ای که ۶۵ درصد از پیوندهای بین منطقه ای شامل حداقل یک سازمان است. این تمرکز قدرت از سهم نسبی مالی در پرتفوی (۳۴ درصد سازمان ها و ۴۵ درصد بودجه) فراتر می رود. یافته ها نشان می دهند میانگین درآمد آنها ۳.۸ میلیون پوند است؛ در حالی که این رقم برای سازمان های متصل به نهادهای غیر ۱.۶ میلیون پوند و برای سازمان های ایزوله ۱۱ میلیون پوند است. تحلیل قالب های هنری نیز نشان داد تئاتر و هنرهای ترکیبی بیشترین سهم روابط مشترک را دارند. نتیجه گیری پژوهش این است که حتی با انتقال بخشی از بودجه به خارج از قدرت، حکمرانی فرهنگ همچنان در پایتخت متمرکز باقی مانده و شهرهای منطقه ای به جای شبکه سازی میان خود، بیشتر به مرکز کشور متصل اند. این امر ضرورت همزمان تغییرات ساختاری در حکمرانی فرهنگی و توجه به جغرافیای قدرت را برجسته می کند.

Keywords:

حکمرانی , فرهنگی درون و میانشهری , شهرداری , هنر , بودجه عمومی