تاثیر ارتباطات دیجیتال در شبکه های اجتماعی بر هویت سازمانی و تعامل پذیری نهادهای فرهنگی شهرداری شیراز

حجم این پژوهش با هدف بررسی تاثیر ارتباطات دیجیتال در شبکه های اجتماعی بر هویت سازمانی و تعامل پذیری نهادهای فرهنگی شهرداری شیراز انجام شد. روش تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه گردآوری داده ها توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را شهروندان شیرازی به عنوان مخاطبان این نهادها تشکیل دادند که با استفاده از جدول کرجسی و مورگان، نمونه ای به ۳۸۴ نفر به روش تصادفی ساده انتخاب شد. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه ای محقق ساخته متشکل از سه مقیاس استاندارد برای سنجش متغیرهای ارتباطات دیجیتال، هویت سازمانی و تعامل پذیری بود که روایی آن توسط خبرگان و پایایی آن از طریق آلفای کرونباخ تایید گردید. داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS و با به کارگیری روش های آمار توصیفی و استنباطی (شامل همبستگی پیرسون و مدل سازی معادلات ساختاری) تحلیل شدند. یافته های توصیفی نشان داد که بیش از نیمی از پاسخ دهندگان (۵۱.۹۷ درصد) دارای تحصیلات کارشناسی ارشد و بالاتر بوده و میانگین سنی آنان ۳۹.۹۱ سال است. یافته های استنباطی حاکی از آن بود که ارتباطات دیجیتال تاثیر مستقیم مثبت و معناداری بر تقویت هویت سازمانی نهادهای فرهنگی دارد. همچنین، این تاثیر به صورت غیر مستقیم و از طریق میانجیگری متغیر تعامل پذیری نیز صورت می پذیرد. به عبارت دیگر فعالیت موثر در شبکه های اجتماعی، نه تنها تصویر و شناسه متمایز این نهادها را در ذهن شهروندان ارتقا می دهد بلکه با افزایش توانایی جلب مشارکت و گفت و گوی دوسویه به تقویت پایدار این هویت کمک می کند. شاخص های برازش مدل نهایی نیز حاکی از تناسب مناسب مدل مفهومی با داده های گردآوری شده بود. در نتیجه می توان اذعان داشت که در عصر حاضر شبکه های اجتماعی به عرصه ای اجتناب ناپذیر برای بازتعریف هویت و گسترش دامنه نفوذ نهادهای فرهنگی عمومی تبدیل شده اند. بر این اساس، پیشنهاد می شود مدیران و برنامه ریزان فرهنگی شهرداری شیراز با تدوین راهبرد یکپارچه و خلق محتوای هویت ساز و تعامل محور در این فضا، ضمن تقویت نقش اجتماعی خود زمینه مشارکت حداکثری شهروندان در امور فرهنگی شهر را فراهم آورند. این پژوهش نقش کلیدی کیفیت تعامل را به عنوان پل ارتباطی بین فعالیت دیجیتال و شکل گیری هویت سازمانی مطلوب آشکار ساخته و بر لزوم حرکت از رویکرد اطلاع رسانی محض به سوی پارادایم حکمرانی دیجیتال مشارکتی تاکید می کند.