تبیین پدیدارشناختی تجربه زیسته کارکنان شهرداری شیراز از عوامل روانشناختی موثر بر تعامل با خدمات هوشمند شهری

هدف این پژوهش تبیین پدیدارشناختی تجربه ی زیسته ی کارکنان شهرداری شیراز از عوامل روانشناختی موثر بر تعامل با خدمات هوشمند شهری بود. رویکرد پژوهش کیفی و روش آن پدیدارشناسی تفسیری بود. با استفاده از نمونه گیری هدفمند و با حداکثر تنوع، ۱۷ نفر از کارکنانی که تجربه ی مستقیم و مستمر با سامانه های هوشمند شهری داشتند انتخاب و با آنان مصاحبه ی نیمه ساختاریافته ی عمیق انجام شد. تحلیل داده ها با روش تحلیل مضمون (تم) صورت گرفت. یافته ها نشان داد تجربه ی کارکنان در مواجهه با تحول دیجیتال، به صورت یک بحران معنایی روانشناختی ظاهر می شود که دو قطب متعارض تهدید و فرصت را دربرمی گیرد. در قطب تهدید، مولفه هایی چون فرسایش احساس شایستگی و خودمختاری، اضطراب ناظر دائمی، بار شناختی افزوده و تشدید خستگی عاطفی به عنوان عوامل بازدارنده شناسایی شدند. در مقابل در قطب فرصت، عواملی مانند تقویت سرمایه نمادین و اجتماعی، تسلط به مثابه عاملیت، حمایت اجتماعی مربی محور و ادراک تاثیر ملموس بر خدمت رسانی تجربه ی مثبت و توانمندساز را شکل می دادند. نتیجه گیری کلیدی پژوهش این است که کیفیت تعامل کارکنان تابعی مستقیم از تاثیر فناوری بر معماری روانشناختی شغل آنان است. این مطالعه با آشکارسازی لایه های پنهان تجربه ی ذهنی کارکنان بر ضرورت گذار از مدیریت تحول دیجیتال با رویکرد صرفا فنی به رویکردی انسان محور و روانشناختی در نهادهای عمومی تاکید می کند. پیشنهاد می شود با طراحی مداخلاتی مانند آموزش های تلفیقی فنی روان شناختی، بازتعریف نقش سرپرستان به عنوان مربی و اصلاح نظام های پاداش، بستری توانمندساز برای همراستاسازی فناوری و سرمایه ی انسانی فراهم آید.

Keywords:

تجربه زیسته , خدمات هوشمند شهری , پدیدارشناختی