رابطه سرمایه انسانی و خودکارآمدی در تقویت تعلق سازمانی در مدیریت شهری

این مقاله به بررسی رابطه سه گانه و پویای بین سرمایه انسانی، خودکارآمدی و تعلق سازمانی با تاکید بر بستر مدیریت شهری می پردازد. مقاله استدلال می کند که سرمایه انسانی (مجموع دانش، مهارت و شایستگی های نیروی کار) به عنوان باارزش ترین دارایی سازمان های امروزی، بستر لازم برای شکل گیری خودکارآمدی (باور فرد به توانایی خود در انجام موفقیت آمیز تکالیف) را فراهم می سازد. بر اساس نظریه شناختی-اجتماعی بندورا، خودکارآمدی بالا منجر به انتخاب اهداف چالش برانگیزتر، تلاش و پشتکار بیشتر، انعطاف پذیری در برابر شکست و عملکرد برتر می شود. این ویژگی ها، مستقیما فرآیند تعلق سازمانی را تسهیل می کنند؛ فرآیندی سه مرحله ای (پذیرش، همانندسازی، درونی سازی) که طی آن فرد به تدریج با ارزش ها و اهداف سازمان عجین شده و احساس وفاداری و مسئولیت عمیقی نسبت به آن پیدا می کند. مقاله با تشریح منابع شکل گیری خودکارآمدی (تجربه موفق، مدل سازی اجتماعی، ترغیب کلامی و حالت های روان شناختی) و تمایز آن با مفاهیم مشابه (عزت نفس، خودپنداره)، نتیجه می گیرد که در سازمان های پیچیده و خدماتی مانند شهرداری، سرمایه گذاری هدفمند بر پرورش سرمایه انسانی خودکارآمد، کلید دستیابی به نیروی کاری متعهد، نوآور و باانگیزه است که می تواند چالش های مدیریت شهری را به صورت اثربخش پاسخ دهد و به تحقق اهداف توسعه پایدار شهری بینجامد.

Keywords:

خودکارآمدی , سرمایه انسانی , مدیریت شهری , شهرداری تهران