تبیین معناگرایی در معماری معاصر ایران با استفاده از رویکرد روایت گری

معناگرایی در معماری معاصر ایران به عنوان رویکردی برای بازسازی پیوند میان کالبد فضایی و تجربه انسانی، نقش کلیدی در مقابله با انزوای معناشناختی ایفا می کند. این پژوهش با بهره گیری از رویکرد روایت گری، که فضا را به مثابه یک متن روایی می بیند، به تبیین چگونگی ظهور معنا در آثار معماری ایران می پردازد. با بررسی مفاهیم پدیدارشناختی هایدگری و تلفیق آن با عناصر فرهنگی-تاریخی ایران، نشان داده می شود که روایت گری می تواند هویت و تجربه زیسته را در معماری معاصر تقویت کند. روش تحقیق کیفی و مبتنی بر تحلیل محتوا و مرور نظام مند منابع است. یافته ها حاکی از آن است که رویکرد روایت گری، از طریق ساختارهای فضایی مانند مسیرهای خطی و نمادهای فرهنگی، معنا را در معماری ایران احیا می کند.

Keywords:

معناگرایی , روایت گری , معماری معاصر ایران , پدیدارشناسی هایدگری , تجربه زیسته