بازتعریف پل به مثابه میدان شهری با رویکرد انسان محور و ارتقای تجربه کاربر

در سال های اخیر، نگاه به پل های شهری از یک سازه صرفا عبوری به فضایی برای تعامل اجتماعی و حضور شهروندان تغییر یافته است. در این میان، رویکرد انسان محور و تاکید بر تجربه کاربر، نقش مهمی در بازتعریف پل به مثابه میدان شهری دارد. هدف این پژوهش، بررسی شاخص ها و مولفه هایی است که می توانند پل شهری را به فضایی عمومی فعال و پویا تبدیل کنند. روش پژوهش کیفی و مبتنی بر تحلیل توصیفی–تحلیلی است و چارچوب تحلیل شامل کیفیت ادراکی فضا، دسترسی پذیری، امکان مکث، مقیاس انسانی، نورپردازی و نقش فرهنگی–اجتماعی فضا بوده است. یافته ها نشان می دهد که هرچه پل به بستری برای مکث، تعامل اجتماعی و تجربه چندلایه فضایی تبدیل شود، احتمال ایفای نقش آن به عنوان میدان شهری افزایش می یابد. همچنین، طراحی انسان مقیاس، مبلمان مناسب، نورپردازی هویت بخش و ایجاد فرصت برای فعالیت های فرهنگی از مهم ترین عوامل ارتقای تجربه کاربر محسوب می شوند. در نتیجه، می توان گفت بازتعریف پل به مثابه میدان شهری نه تنها به بهبود کیفیت فضاهای عمومی کمک می کند، بلکه موجب تقویت حس تعلق و سرزندگی شهری نیز می شود.

Keywords:

پل شهری , میدان شهری , طراحی انسان محور , کارکرد اجتماعی پل ها , معماری فضاهای عمومی شهری