بررسی کارایی مدل های پیش بینی فصلی با رویکرد مدیریت مصرف آب

پیش بینی های فصلی به عنوان ابزاری حیاتی با افق زمانی میان مدت (چند هفته تا یک فصل)، پل ارتباطی ضروری بین پیش بینی های کوتاه مدت هواشناسی و مدل سازی های بلندمدت اقلیمی ایجاد می کنند. این پیش بینی ها به ویژه در خصوص ناهنجاری های بارش و دما، امکان می دهد تا تصمیم گیرندگان از یک رویکرد واکنشی به یک راهبرد پیش نگر در مدیریت ریسک هیدرولوژیک گذار کنند. این پیش بینی ها با اثرگذاری بر برنامه ریزی تقاضا در بخش کشاورزی، بهینه سازی کارایی مصرف امکان برنامه ریزی جهت مدیریت ریسک برای مصارف شرب و صنعت از چند ماه پیش، به طور مستقیم بر ساماندهی الگوهای مصرف تاثیر می گذارند. در این مطالعه به ارزیابی کارایی و تحلیل کاربرد عملیاتی مدل های پیش بینی جهانی فصلی در پیش بینی بارش ماهانه و فصلی ایران، به منظور بهبود تصمیم گیری ها در مدیریت مصرف آب پرداخته می شود. نتایج نشان داد که مدل های UK Met و ECMWF بالاترین کارایی را به ویژه در پیش دید ۱ و فصل زمستان، که برای مدیریت رواناب ناشی از برف حیاتی است، داشته اند. رویکرد پیش بینی گروهی در تمام پیش دیدها، کارایی به مراتب بالاتری نسبت پیش بینی منفرد مدل ها نشان داد. این امر یک پیام کلیدی برای مدیران آب دارد: اتکا به یک مدل واحد جهانی کافی نیست و برای افزایش تاب آوری و قابلیت اعتماد سیستم های تصمیم گیری در ایران، توسعه و استفاده از سامانه های پیش بینی گروهی بومی ضروری است. این پژوهش، چارچوبی برای انتخاب مدل های بهینه و اتخاذ یک رویکرد تطبیقی برای مدیریت فعالانه ریسک های خشکسالی و سیل و در عین حال مدیریت مصرف در کشور فراهم می کند.

Keywords:

پیش بینی فصلی , کارایی , مدل گروهی , مدیریت مصرف