تاثیر رطوبت بالا بر تخریب ساختمان های فلزی و بتنی در شهر بندرعباس و راهکارهای مقابله ای مبتنی بر معماری بومی و فناوری های نوین

شهر بندرعباس به دلیل موقعیت جغرافیایی خود در حاشیه خلیج فارس، با رطوبت نسبی بسیار بالا (اغلب بیش از 70٪) و محتویمندی بالای نمک در هوا مواجه است. این شرایط جوی، تهدیدی جدی برای دوام و پایداری سازه های فلزی و بتنی به شمار می رود. در سازه های فلزی، رطوبت بالا همراه با ذرات کلریدی، موجب تسریع خوردگی به ویژه خوردگی حفره ای و تنشی شده و عمر مفید سازه را به شدت کاهش می دهد. در سازه های بتنی نیز نفوذ یون های کلرید و سولفات در حضور رطوبت، سبب خوردگی آرماتور، پدیده ی ASR (واکنش قلیایی-سیلیسی) و تخریب شیمیایی سیمان می گردد. این مقاله با روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و با مرور منابع کتابخانه ای و میدانی، به بررسی مکانیزم های دقیق این تخریب ها در شرایط خاص بندرعباس می پردازد. راهکارهای مقابله در سه سطح ارائه می شوند: 1) راهبردهای کوتاه مدت مانند پایش مستمر و تعمیرات پوشش های محافظ، 2) راهبردهای میان مدت مانند به کارگیری فناوری های نوین در مصالح (بتن های مقاوم در برابر کلرید، فولادهای زنگ نزن، پوشش های نانویی) و 3) راهبردهای بلندمدت مانند بازشناسی و به روزرسانی اصول معماری بومی (بادگیر، حیاط مرکزی، انتخاب جهت ساختمان) در طراحی شهری مدرن. نتایج نشان می دهد که تلفیق دانش بومی با فناوری های نوین، پایدارترین و مقرون به صرفه ترین راهکار برای توسعه شهری در مناطق گرم و مرطوب مانند بندرعباس است.

Keywords:

رطوبت , خوردگی , ساختمان های بتنی , ساختمان های فلزی , بندرعباس , معماری بومی.