اصل صحت یا
اصاله الصحه که در
فقه شیعه مقامی ارجمند دارد و در کتب بسیاری از فقهای شیعه درباره آن سخن رفتهدارای معانی متعددی است در موارد گوناگونی بدان استناد می شود. از جمله معانی این اصل آنکه مراد از صحت, درستیو روائی و حلیت عمل دیگران است در برابر نادرستی و ناروائی و حرمت و بدین ترتیب معنی
اصل صحت عمل دیگراناست در برابر نادرستی و ناروائی و حرمت و بدین ترتیب معنی
اصل صحت آنست که باید رفتار فرد مسلمانان را عملیحلال و مشروع بشمار آوریم نه حرام و نامشروع مثلاً اگر کسی مایعی می نوشد که احتمال رود آب یا شراب باشد موافقاصل مذکور هرگز نمی گوئیم که وی شراب می نوشد و نیز هرگاه مسلمانی را سرگرم عملی بیابیم که محتمل است درراه خدا و خیر و صلاح باشد و یا در راه ریا و خودنمائی, باید عملش را نیک و مستحسن و در راه خدا بشمار آوریم نه آنکهبه ریا متصفش کنیم و رفتارش را تزویر و سالوس نام نهیم.