اهداف دنیایی فقه و فرهنگ ایمنی

فرهنگ ایمنی به باورهای مشترک و نانوشته در میان ما گفته می شود که بر اساس آن ها ، رویدادها و رفتارها را از دیدگاه ایمنی، می پذیریم یا رد می کنیم. در جامعه ای با این ویژگی، ایمنی یک ارزش تلقی می گردد. هر یک از افراد جامعه، خویشتن را در قبال ایمنی خود و دیگران مسیول می داند، در راستای اصلاح رفتار دیگران تلاش کرده و اقدام دیگران در جهت تصحیح رفتارش را می پذیرد. افراد این جامعه در صورت لزوم بیش از وظایف و توقعات مرسوم رفتار می کنند و منافع و حقوق دیگران را در زمینه ی ایمنی نادیده نمی گیرند. (تقدیسی و علیزاده، 1388، ص52)از آنجا که جامعه ایران یک جامعه اسلامی است طبعا مبانی فرهنگی این جامعه متاثر از اسلام و مبتنی بر اصول و اعتقادات اسلامی است و به عبارت دیگر در یک جامعه مذهبی ریشههای فرهنگی از اعتقادات مذهبی میروید و مایه میگیرد و اسلام به عنوان یک دین کامل و همه جانبه، در اعتقادات نهان و روابط کارآشکار مردم نقش تعیین کننده دارد و در این زمینه اصول و روابطی را حاکم میگرداند که به عنوان فرهنگ مردم و جامعه تلقی و شناخته میشود. (رضوی، 1379، ص56)فقه دانشی است که تلاش می کند رفتارهار دینی مومنان را در چهارچوب بایسته ها و نبایسته ها و به تعبیر فقهی حرام ها و حلال ها به مفهوم عام آن دو طبقه بندی گردد. از این رو دانش فقه بیش از دیگر دانش های دینی آمیختگی اهداف دنیایی و اخروی را در خود جای داده است و بر گسترش فرهنگ ایمنی موثر می باشد. (سلطانی، 1388، ص18) مقصود از اهداف دنیوی فقه اهدافی است که فقه برای سامان بخشیدن به زندگی انسان مومن چاره ای جز برآورد کردن آن اهداف ندارد و هرگاه به یکی از این اهداف خللی وارد کند در دست یابی به آن هدف کلی که شریعت برای آن ایجاد شده است ناکام خواهد ماند. از آنجا که اهداف دنیایی فقه متعدد هستند تنها به چهار هدف از این اهداف اشاره می شود که به سبب نزدیکی بحث مورد چهارم یعنی حفظ امنیت انسان مورد توجه قرار گرفته است. (سلطانی، 1388، ص18)