بررسی ارتباط مفاهیم سازگاری روانی در جهت نیل به آسایش حرارتی با حس مکان در فضاهای شهری
Publish place: International conference on architecture,civil and urban development at the beginning of the third millennium
Publish Year: 1396
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 585
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
IACUT03_051
تاریخ نمایه سازی: 29 فروردین 1397
Abstract:
فضاهای شهری عرصه اجتماعی تعامل شهروندان هستند که باید همه مردم بتوانند در آن به فعالیت بپردازند؛ موفقیت یک فضای عمومی شهری نیز در جذب هرچه بیشتر شهروندان است. راحتی و آسایش یکی از عوامل کلیدی در میزان و نوع حضور افراد در یک فضای عمومی شهری است که بر اساس مطالعات انجام گرفته مهم ترین عامل اثرگذار بر راحتی، دما و حرارت محیط است که شرایط آسایش مربوطه تحت عنوان آسایش حرارتی مطرح می شود. اما مانند آنچه درباره منظر شهری گفته می شود، احساس حرارتی با ادراک آن متفاوت است و ادراک در اثر معنا بخشیدن در ذهن افراد متفاوت خواهد بود. سازگاری از مهم ترین عوامل موثر بر ادراک آسایش حرارتی است که وقوع آن در مطالعات مربوط به فضاهای داخل بارها تایید شده است. تنوع گسترده عوامل محیطی در فضاهای باز، بر خلاف شرایط داخلی، این مهم را برجسته تر می سازد. سازگاری به سه دسته فیزیکی، فیزیولوژیکی و روانی تقسیم می شود که در این مقاله به بخش روانی آن پرداخته شده است. هدف اصلی مقاله بسط مفاهیم، نظریات و طرح مساله جایگاه و عوامل موثر بر سازگاری روانی در جهت نیل به آسایش حرارتی در فضاهای شهری است. پیش فرض این پژوهش عبارتست از اینکه: به نظر می رسد بین حس مکان و سازگاری روانی در جهت نیل به آسایش حرارتی در فضاهای شهری ارتباط وجود دارد. در این راستا از طریق روش تحقیق توصیفی، مبانی و تعاریف و عموم نظریات مربوط به موضوع در بخش های حس مکان، آسایش حرارتی و سازگاری روانی و با بهره گیری از تجارب مرتبط جهانی(با توجه به محدودیت پیشینه پژوهش در ایران)، آورده شده است و در پایان نیز پس از جمع بندی مبانی و نظریات بررسی شده، بر لزوم ارایه مدل چندبعدی سنجش ارتباط بین سازگاری روانی در جهت نیل به آسایش با حس مکان(به تفکیک سطوح هفت گانه شامای)، تاکید شده است.
Keywords:
Authors
الهام ضابطیان
دانشجوی دکتری شهرسازی- پژوهشکده نظر
رضا خیرالدین
عضو هیات علمی دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه علم و صنعت ایران