بحثی در باب قابلیت اعیان ثابته از دیدگاه ابن عربی و مولانا علمی - پژوهشی
Publish place: Journal of comparative litrature، Vol: 7، Issue: 12
Publish Year: 1394
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 617
This Paper With 24 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JCTK-7-12_003
تاریخ نمایه سازی: 18 اسفند 1397
Abstract:
اندیشه اعیان ثابته و قایل شدن به وجود صور معقول و روحانی در عالم علم الهی، خود از پیشینهای دیرپا در میان عرفا، فلاسفه و اندیشمندان برخوردار است؛ اندیشه ای که در مثل افلاطون و نیز در فلسفه اشراق در قالب ارباب انواع نمود یافته است. برخی پژوهشگران بر این باورند که ابن عربی تنها شکل و رنگ تازه ای به این تفکر بخشیده و گروهی دیگر نیز بر این عقیده استوارند که همه آنچه در این باب گفته شده است، یکی است، منتها اختلاف در الفاظ و کلمات است. ابن عربی با طرح دگرباره و نوگرایانه این اندیشه، تاثیر بسیاری بر اندیشمندان معاصر و پس از خویش گذاشت؛ از جمله مولانا که از آبشخور فکری و عرفانی وی بهره برده است. از جمله موارد تاثیرپذیری مولانا، بحث اعیان ثابته است، اما مولوی روایت خاص خویش را از این مبحث پردامنه داشته و در یکی از ویژگی ها و صفات خاص اعیان با ابن عربی اختلاف نظر دارد. محل نزاع در مبحث قابلیت و استعداد اعیان ثابته رخ می نماید و دیدگاه مولانا در این موضوع خاص، با اندیشه شیخ اکبر تفاوت هایی پیدا می کند. در این نوشتار نگارنده بر آن است که با تکیه بر شواهد مربوط در آثار ابن عربی و مولانا به مقایسه و بیان اشتراکات و تفاوت های این محور فکری در اندیشه مولانا و ابن عربی اشاره نماید
Keywords:
Authors
سیدامیر جهادی
استادیار دانشگاه شهید باهنر کرمان