پیش بینی شدت آکنه در نوجوانان بر اساس صفات شخصیت و عزت نفس

Publish Year: 1398
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 781

This Paper With 12 Page And PDF Format Ready To Download

  • Certificate
  • من نویسنده این مقاله هستم

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این Paper:

شناسه ملی سند علمی:

OSCONF03_192

تاریخ نمایه سازی: 31 شهریور 1398

Abstract:

مقدمه: آکنه شایعترین بیماری پوستی است که نزدیک به 85 % از افراد را در دورههایی از زندگی درگیر می کند. بیماران مبتلا به آکنه اغلب افسردگی، اضطراب، اعتماد به نفس پایین و به طور کلی کیفیت زندگی ضعیفتری دارند. بر این اساس هدف از انجام پژوهش حاضر پیشبینی شدت آکنه بر اساس صفات شخصیت و عزتنفس بود. این پژوهش در نظر داشت تا روابط موجود میان متغیرهای نامبرده را بررسی کرده و نشان دهد که آیا نوجوانان مبتلا به آکنه نسبت به نوجوانان غیرمبتلا بیشتر در معرض آسیب های روانشناختی هستند روش: این مطالعه از نوع مقطعی توصیفی بوده و بر روی دانش آموزان مقطع راهنمایی و دبیرستان شهرستان جلفا انجام شده است. در این پژوهش 200 نوجوان مبتلا به آکنه ولگاریس (جوش غرور جوانی)، به شیوه ی نمونه گیری هدفمند و در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در پژوهش شامل مقیاس جهانی سنجش شدت آکنه، پرسشنامه ی شخصیت نوجوانان آیزنگ (نرم ایران)و پرسشنامه ی عزت نفس روزنبرگ می باشد. پس از اجرای پرسشنامه ها بر روی نمونه ی مورد نظر و ارزیابی شدت و موضع آکنه با مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: نتایج SPSS راهنمایی پزشک متخصص پوست، داده ها با استفاده از نرم افزار آماری نشان داد عامل نوروزگرایی، رابطهی مثبت معناداری با شدت آکنه داشته و عزتنفس و عامل برونگرایی، رابطه ی منفی معنادار با شدت آکنه دارند. همچنین در پیش بینی شدت آکنه، عزت نفس بیشترین میزان تعیین کنندگی را دارا می باشد. نتیجه گیری: بر اساس یافته های موجود، نوجوانان در برابر اثرات روانی اجتماعی ناشی از آکنه بسیار آسیب پذیر هستند. بنابراین لازم است مراقبت های روانی و کاهش اثرات آکنه بر روی کیفیت زندگی، در کنار درمان پزشکی آکنه مورد توجه قرار گیرد.

Authors

زینب خانجانی

استاد روانشناسی دانشگاه تبریز

زینب احمدی

کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه تبریز

تورج هاشمی

دانشیار روانشناسی دانشگاه تبریز

پریا پیامی

کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی دانشگاه تبریز