ویژگی های آوایی ترجمه قرآن به زبان طبری
Publish place: Language Studies، Vol: 7، Issue: 14
Publish Year: 1394
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 332
This Paper With 23 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_JLRZ-7-14_001
تاریخ نمایه سازی: 3 دی 1398
Abstract:
ویژگی های آوایی ترجمه قرآن کریم به زبان طبری قدیم عباسعلی ابراهیمی تاریخ دریافت : 30/8/90 تاریخ تصویب: 14/12/91 چکیده زبان شناسان زبان های ایرانی را از نظر تاریخی به سه دوره باستان ، میانه و جدید تقسیم کرده اند. زبان طبری یکی از زبان های دوره جدید است که به طور طبیعی در ادامه زبان های ایرانی میانه قرار دارد. از آثار برجای مانده از زبان طبری، نسخه خطی ترجمه قرآن به زبان طبری مکتوب درحدود قرن 9 و 10هجری قمری می باشد. در این مقاله بعضی از ویژگی های آوایی زبان طبری را در کتاب ترجمه قرآن به زبان طبری با گزینش حدود 2500 واژه بررسی کرده ایم. بررسی تحولات آوایی با توجه به بسامد وقوع و تنوع نمونه ها انجام گرفته است. در این بررسی روشن شده که این اثر بعضی از خصوصیات زبان های ایرانی دوره میانه را در خود حفظ کرده است. اهمیت این موضوع زمانی مشخص می شود که به این نکته توجه کنیم که ترجمه قرآن به زبان طبری قدیم در حدود قرن 9 و 10هجری قمری تالیف شده است، در حالی که دوره میانه زبان های ایرانی با سقوط سلسله ساسانی در قرن اول هجری پایان یافته بود و بعد از گذشت حدود 900-800 سال از پایان دوره میانه ، هم چنان بعضی از خصوصیات این دوره به ویژه ویژگی های آوایی آن در زبان طبری باقی مانده است. ازجمله این تحولات آوایی می توان به برخی از تغییرات آوایی مانند وجود ج به جای ز مثل: نماج به جای نماز ، وجود و به جای گ مثل: وناه به جای گناه ، وجود و به جای ب مثل: شتاو به جای شتاب اشاره کرد. این ویژگی ها در زبان طبری امروز نیز دیده می شود مانند وجود و به جای پ ، مثل: چاروا به جای چارپا و... که در متن مقاله به آنها اشاره کرده ایم. بررسی تحولات آوایی نشان می دهد که زبان طبری در طول چند قرن اخیر از نظر آوایی دچار تغییرات زیادی شده است به گونه ای که بعضی از واژگان موجود در این متن برای گویشوران امروزی قابل فهم نیست. واژه های کلیدی: تحولات زبانی، تحولات آوایی، زبان طبری، متون طبری، قرآن طبری
Keywords:
Authors
عباسعلی ابراهیمی
دکترای شرق شناسی(گرایش زبان شناسی)، مدرس رسمی دانشکده امام محمد باقر (ع)